ವಿಭಾಗಗಳು
ಹಾಸ್ಯ

ಪಾಪಣ್ಣಿಯ ಪುಂಡಾಟಿಕೆ

ಮೊಂಡ ಪ್ರಚಂಡ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿರುವ ಹುಡುಗನ ಕಥೆ. ಆಂಬೊಡೆ ಕಥೆ.

ಪಾಪಣ್ಣಿ ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನೇನಲ್ಲ. ೧೩-೧೪ರ ಹರೆಯದ ತಂದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರಚಂಡ. ಅವನಮ್ಮನೇ ಅವನಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇರಬೇಕು ತಾಯಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಮ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅವರು ಕಡು ಬಡವರು. ಅವನ ಮನೆ ಇದ್ದದ್ದು ಪುಟ್ಟೇನಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ. ತಾಯಿ ಅವರಿವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಗನನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪಾಪಣ್ಣಿ ಕಾರ್ಪೊರೇಷನ್ ಶಾಲೆಯ ೭ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ. ಮುದ್ದಿನ ಮಗನಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಪಡುತ್ತಿರುವ ಕಷ್ಟದ ಅರಿವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಒಮ್ಮೆ ನಡೆದ ಪ್ರಸಂಗ. ಅಂದು ಭಾನುವಾರ. ಪಾಪಣ್ಣಿಗೆ ಏನಾದರೂ ವಿಶೇಷ ತಿನಿಸು ತಿನ್ನಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ. ಆದರೆ ಮನೆಯೊಳಗೇನೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅವನಮ್ಮ. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಸಾಮಾನು ತಂದುಕೊಟ್ಟು, ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಸು, ಮಾಡಿಕೊಡುವೆ, ಎಂದಿದ್ದಳು ಅಪ್ಪಮ್ಮ.

ಹೀಗೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಪಣ್ಣಿಗೆ ಆಂಬೊಡೆ ತಿನ್ನಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅದರ ಹೆಸರು ಹೊಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗವನು,
’ಅಮ್ಮ ಆ ದುಂಡನೆಯದನ್ನು ಮಾಡಮ್ಮ.
ಏನೋ ಅದು ರವೆ ಉಂಡೇನೇನೋ?
ಅಲ್ಲಮ್ಮ ಖಾರದ್ದು, ಚಕ್ರ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ರೌಂಡಾಗಿರತ್ತೆ.
ಚಕ್ಕುಲೀನೇನೋ, ಕೋಡುಬಳೇನಾ ಅಥವಾ ನಿಪ್ಪಟ್ಟೋ?
ಅದಲ್ಲಮ್ಮ ಅಂಗೈ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಿ ಮಾಡ್ತಾರಲ್ಲ ಅದು.

ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಕರ್ಮ, ಉದ್ದಿನವಡೇನೇನೋ, ಅದು ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮಾಡೋದು. ಹುಚ್ಚು ಮುಂಡೇದು ನಿಮ್ಮಪ್ಪನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. ಹೋಗು, ಅದು ಅವರ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮಾಡೋದು’.
ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಅಪ್ಪಮ್ಮ ಸಹನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಸತ್ತ ಪತಿಯ ನೆನಪಾಗಿ ತಡೆಯಲಾರದ ದು:ಖ ಒತ್ತರಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

’ಅಲ್ಲಮ್ಮ’ – ಹೀಗೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ’ಫಟೀರ್’ ಎಂದು ಒಂದೇಟನ್ನು ಕೆನ್ನೆಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು, ಅಪ್ಪಮ್ಮ.
’ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿಸಬೇಡ, ಹೋಗು ದೂರ’ ಎಂದಿದ್ದಳು.

ಮುಖ ಕೆಂಪಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮಗನನ್ನು ಕಂಡು, ತಂದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವ ತಬ್ಬಲ್ಲಿಯನ್ನು ತನ್ನನ್ನಲ್ಲದೇ ಬೇರಿನ್ನಾರನ್ನು ಕಾಡಿಸಿದಾನು ಎಂದುಕೊಂಡು, ತಿಳಿಹಾಸ್ಯ ವಾತಾವರಣ ಮೂಡಿಸಲು,

’ಏನೋ ನಿನ್ನ ಕೆನ್ನೆ ಆಂಬೊಡೆ ಊದಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಊದಿಕೊಂಡಿದೆ’ ಎಂದಳು.

ಹಾಂ! ಅದೇ ಕಣಮ್ಮ ನಾನು ಹೇಳ್ಬೇಕೂಂತಿದ್ದದ್ದು. ಆ ನೋವಿನಲ್ಲೂ ಅವನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ನಗೆ ಮೂಡಿತ್ತು.
ಅವನಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದಳು, ’ಅಲ್ಲ ಕಣೋ, ಆಂಬೊಡೆ ಮಾಡೋಕ್ಕೆ, ಕಡಲೇಬೇಳೆ, ಒಣ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ, ಕೊತ್ತಂಬರಿಸೊಪ್ಪು, ಶುಂಠಿ – ಇವೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ ಇಲ್ವಲ್ಲೋ’.

ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ರೆಡಿಯಾಗಿಟ್ಕೊಂಡಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಪಣ್ಣಿ.

’ನೀನೇನ್ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ಬೇಡಮ್ಮ. ನಾನು ತಂದುಕೊಡ್ತೀನಿ ನೋಡ್ತಿರು’, ಎಂದು ಒಂದು ಟವೆಲ್ ಅನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೇರಿಸಿ ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟ. ಅಲ್ಲ ಈ ಟವೆಲ್ ಏಕೆ ಅಂತೀರಾ? ಇನ್ನೂ ಮುಂದಕ್ಕೆ ನೋಡಿ – ನಮ್ಮ ಪಾಪಣ್ಣಿಯ ಕರಾಮತ್ತನ್ನು.

ಆಂಬೊಡೆ ಮಾಡಲು ಮನೆಗೆ ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಎಣ್ಣೆ, ಕಡಲೆ ಬೇಳೆ, ಕೊತ್ತಂಬರಿಸೊಪ್ಪು, ಹಸಿಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಮತ್ತು ಶುಂಠಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಬೇಕೆಂದು ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಕೈನಲ್ಲಿ ಕಾಸಿಲ್ಲ. ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಮನವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗ ಎಂದು ಮೊದಲು ಹತ್ತಿರವೇ ಇದ್ದ ಶೆಟ್ಟರ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದ, ನಮ್ಮ ಪಾಪಣ್ಣಿ.

’ರೀ ಶೇಟ್ರೇ, ಕಡಲೇಬೇಳೆ ರೇಟೆಷ್ಟು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ.
ಇವನ ತರಲೆ ಬುದ್ಧಿ ಅರಿತಿದ್ದ ಶೆಟ್ರು, ’ಲೇ ಪಿಲ್ಲೋಡಾ ಎಷ್ಟು ಬೇಕು ಹೇಳು, ನಿನಗ್ಯಾಕೆ ರೇಟಿನ ವಿಚಾರ, ಕೈನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟಿದೆ ಡಬ್ಲು ತಿಳ್ಸು’ ಅಂದ್ರು.
ಅದಕ್ಕಿವನು, ’ನಮ್ಮಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ರು, ರೇಟು ಕೇಳ್ಕೊಂಡು ಬಾ ಅಂತ, ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡಿ – ಹುಳು ಹಿಡಿದೇ ಇರೋ ಕಡಲೇಬೇಳೆ ಎಷ್ಟು ಥರ ಇವೆ, ಅವುಗಳದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಯಾಂಪಲ್ ಕೊಡಿ’, ಅಂತ ಕೇಳಿ, ಅವರ ಮರುಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೂ ಕಾಯದೇ ಅಲ್ಲೇ ಮೂಟೆಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ೩-೪ ವಿಧದ ಕಡಲೆಬೇಳಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದು ಮುಷ್ಟಿಯಷ್ಟು ಬಾಚಿ, ಟವೆಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಓಡಿ ಬಂದಿದ್ದ. ಹಿಂದೆಯೇ ಶೆಟ್ರು ’ ಹಿಡೀರ್ರೋ ಆ ಕಳ್ಳನ್ನ’ ಎಂದು ಕೂಗಿ, ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಕಳುಹಿಸಿದ್ರು. ಆದ್ರೆ ಆ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗ ಪಾಪಣ್ಣಿ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತು ಶೆಟ್ರು ಈ ತಿಂಗಳು ಇನ್ನೂ ಸಂಬಳ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲೇ ಮೋರಿ ಪಕ್ಕ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತಿದ್ದು, ಪಾಪಣ್ಣಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದಿದ್ದ.

ಪಾಪಣ್ಣಿ ಹೀಗೆಯೇ ಇನ್ನೆರಡು ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಂಗಡಿಯವರನ್ನು ಸ್ಯಾಂಪಲ್ ಕೊಡಿ ಅಂತ ಕೇಳಿ, ಒಟ್ಟು ಒಂದು ಕೇಜಿಯಷ್ಟು ಕಡಲೆಬೇಳೆಯನ್ನು ಒಟ್ಟು ಮಾಡಿ ತಂದಿದ್ದ.

ಜಯನಗರ ತರಕಾರಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಹಸಿಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಇತ್ಯಾದಿ ತರಬಹುದೆಂದು ಹೊರಟ. ಆದರೇನು ಮಾಡೋದು, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೋಗ್ಬೇಕು. ಇವನ ಹತ್ತಿರ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ. ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ಬಸ್ಸನ್ನೇರಿ, ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಬರುವವರೆವಿಗೂ ಕಾದಿದ್ದು, ನಂತರ ’ರೀ, ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಹೋಗತ್ತಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದ. ಇಲ್ಲ ನಾಲ್ಕನೇ ಬ್ಲಾಕ್‍ವರೆವಿಗೂ ಬಾ, ಈಗ ಮೊದಲು ಟಿಕೆಟ್ ತಗೋ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಇಲ್ಲ ನಾನು ಇಳೀತೀನಿ ಅಂತ ೧೫ನೇ ಕ್ರಾಸಿನಲ್ಲೇ ಇಳಿದಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿ ಮತ್ತೆ ಇದೇ ತರಹ ಕಂಡಕ್ಟರನನ್ನು, ’ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗತ್ತಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿ, ನಾಲ್ಕನೆಯ ಬ್ಲಾಕಿನ ಹತ್ತಿರ ಇಳಿದಿದ್ದ.

ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿನ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮುದುಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹಸಿಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಎಷ್ಟು ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದ. ಅವಳು ೨ ರೂಪಾಯಿಗೆ ೧೦೦ ಗ್ರಾಂ ಎನ್ನಲು, ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ವಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದ. ಆಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ತರಕಾರಿ ವಿಚಾರಿಸಲು ಬಂದಾಗ, ಆ ಮುದುಕಿಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ ಹಸಿಮೆಣಸಿಕಾಯಿ, ಶುಂಠಿ, ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಸೊಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಎಗರಿಸಿ ಟವೆಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಗಂಟು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ವಾಪಸ್ಸು ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ತಂದು ಅವರಮ್ಮನಿಗೆ ಆಂಬೊಡೆ ಮಾಡು ಎಂದು ಪೀಡಿಸಲು, ಅವಳು ’ಇದೆಲ್ಲಾ ಸರಿ, ಆದ್ರೆ ಎಣ್ಣೇನೇ ಇಲ್ವಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇನು ಮಾಡೋದು’, ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದಳು. ಅದಕ್ಕಿವನು, ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಗಲೀಜು ಟವೆಲ್ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಸ್ಟೀಲ್ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನೂ ಕೈನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹತ್ತಿರದ ಮಲಯಾಳೀ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟ.

ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಲಯಾಳೀ ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ’ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಎಣ್ಣೆ ರೇಟೆಷ್ಟು?’ ಎಂದ. ಅಂಗಡಿಯವನಿಗೆ ಇವನ ಪರಿಚಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ಆ ಅಂಗಡಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದ್ದದ್ದು. ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ದಿನಸಿಗಳೆಲ್ಲದರ ಮೂಟೆಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಕಡಲೇಕಾಯಿ ಎಣ್ಣೆಯ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಡ್ರಮ್ ಕೂಡಾ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಪಾಪಣ್ಣಿ ಆ ಡ್ರಮ್ಮಿನೊಳಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗಿ ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ನೋಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಟವೆಲ್ಲನ್ನು ಅದರೊಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದ. ನಂತರ,
’ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ಟವೆಲ್ ಬಿದ್ದು ಹೋಯ್ತು. ಹೊಸ ಟವೆಲ್‍ಗೆ ಈ ಗತಿ ಬಂತಲ್ಲಪ್ಪ’ ಅಂತ ರಾಗವಾಗಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಸಿದ್ದ (ಇವನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಲ್ಲವನು), ’ಲೇಯ್! ಪಾಪಣ್ಣಿ ನಿನ್ ಆಟ ಎಲ್ಲ ಕಟ್ಟಿಟ್ಬಿಡು. ಆ ಗಬ್ಬು ನಾರ್ತಿರೋ ಟವೆಲ್‍ನ ಹೊಸ ಟವೆಲ್ ಅಂತಿಯೇನೋ ಲೇ’, ಎಂದ.
ಅದಕ್ಕೆ ಪಾಪಣ್ಣಿ ಇನ್ನೂ ರಾಗವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲಿಕನ ಕಡೆ ನೋಡ್ಕೊಂಡು, ’ ನನ್ನ ಟವೆಲ್, ನನಗೆ ಮೊದಲಿನ ತರಹ ಇರೋ ಹಾಗೆ ಕೊಟ್ಬಿಡಿ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಹೊಸ ಟವೆಲ್ ಕೊಡಿಸಿ’ ಅಂದ. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಅಂಗಡಿಯವನು, ಇದ್ಯಾವ ಕರ್ಮ ಬಂದು ನನಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ತಪ್ಪ. ಈಗಿನ್ನೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಅಂಗಡಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಕುದುರ್ತಾ ಇದೆ. ಈ ಗಲಾಟೆ ದೊಡ್ಡದಾದ್ರೆ ತನ್ನ ವ್ಯಾಪಾರ ಹಾಳಾಗಿಹೋಗಬಹುದು, ಎಂದುಕೊಂಡು, ’ನೋಡಪ್ಪ, ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದ್ದು ನೀನು, ಆ ಟವೆಲ್ ಡ್ರಮ್‍ನೊಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದ್ದು ನೀನು, ನಾವ್ಯಾಕೆ ಹೊಸ ಟವೆಲ್ ಕೊಡ್ಬೇಕು, ನೀನೇ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗು. ಬೇಕಿದ್ರೆ ಒಂದು ಬಾರ್ ಸೋಪ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ, ಒಗೆದು ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡ್ಕೋ’, ಎಂದಂದಿದ್ದ.

ಈ ಮಾತುಗಳಿಗೇ ಕಾಯ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಪಣ್ಣಿ, ತನ್ನೊಡನೆ ತಂದಿದ್ದ ಸ್ಟೀಲ್ ಪಾತ್ರೆಯೊಳಗೆ ಆ ಟವೆಲ್ಲನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಅಂಗಡಿಯವನಿಂದ ಬಾರ್ ಸೋಪು ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಒಂದೇ ಓಟಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಓಡಿದ್ದ. ಮನೆ ತಲುಪಿದ ಕೂಡಲೇ, ಆ ಟವೆಲ್ಲನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಿಂಡಿ, ಅದರಿಂದ ಬಂದ ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ಸೋಸಿಸಿ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಆಂಬೊಡೆ ಮಾಡಲು ಹೇಳಿದ್ದ.

ಆಮೇಲೆ ರುಚಿ ರುಚಿಯಾದ ಆಂಬೊಡೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ತಿಂದು ಗಡದ್ದಾಗಿ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿದ, ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ಪಾಪಣ್ಣಿಯ ಆಂಬೊಡೆ ಕಥಾಪ್ರಸಂಗವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

ನೋಡಿದ್ರಾ ಹೇಗಿದೆ ಅಂತ, ನಮ್ಮ ಪುಂಡ ಪಾಪಣ್ಣಿಯ ಕರಾಮತ್ತು.