ವಿಭಾಗಗಳು
ಹಾಸ್ಯ

ಪೆದ್ದ ಗುಂಡ

ಅಪ್ಪಣ್ಣ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಜನರು ಅಪರ ಭಟ್ಟರು ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆ ರೀತಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೋ ಏನೋ, ಆದರೂ ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಅಪ್ಪಣ್ಣ ಭಟ್ಟರು ಅಪರ ಕರ್ಮದಲ್ಲೇ ಜಾಸ್ತಿ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವ ಪ್ರಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಒಲವು ಇಟ್ಟಿರದಿದ್ದರಿಂದ ಹಾಗೆನ್ನುತ್ತಿದರು ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ನೀಡಬಯಸುವೆ. ಅಪರ ಕರ್ಮ ಎಂದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳು ಮಾಡುವ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ. ವ್ಯಕ್ತಿ ಸತ್ತ ನಂತರ ಅವನ ಶವ ಸಂಸ್ಕಾರವಾದ ಬಳಿಕ ಸಿಗುವ ಅಸ್ಥಿಯನ್ನು (ಬೂದಿ, ಮೂಳೆ) ನದಿಯಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲೋ ಬಿಡುವರು. ನಂತರ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗದೇ ಅಲ್ಲೇ ಓಡಾಡುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಆ ಆತ್ಮವನ್ನು ಒಂದು ಕಲ್ಲಿಗೆ ಆವಾಹನೆ (ಆಹ್ವಾನೆ – ಕರೆಯುವುದು) ಮಾಡುವರು. ಆ ಕಲ್ಲನ್ನು ಒಂದು ಕಡೆ ಇಟ್ಟು ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ಐದನೆಯ ಅಥವಾ ಆರನೆಯ ದಿನದಿಂದ ಆ ಪ್ರೇತಾತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ದೊರಕಿಸಲು, ಮತ್ತು ದೇವ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವರು. ಅದನ್ನೇ ಅಪರ ಕರ್ಮ ಎನ್ನುವರು. ಹತ್ತನೆಯ ದಿನ ನೆಂಟರುಗಳೆಲ್ಲರೂ ಆ ಕಲ್ಲಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕುವರು. ಇದನ್ನು ಧರ್ಮೋದಕ ಎನ್ನುವರು. ಈ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ತಮಗೂ ಆ ಪ್ರೇತಾತ್ಮಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವರು. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಈ ಕಾರ್ಯ ನಡೆಯಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆ ಬಂದಿರುವ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಏನೋ ಈ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಿಸುವ ಪುರೋಹಿತರು (ಪುರದ ಹಿತ ಬಯಸುವವರು?) ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹಣ ಸುಲಿಯುವವರು. ಇನ್ನು ಪೂರ್ವ ಪ್ರಯೋಗ ಎಂದರೆ ದೇವತಾ ಕಾರ್ಯ ಮತ್ತು ನಾಮಕರಣ, ಮುಂಜಿ, ಮದುವೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು. ಇದನ್ನು ಮಾಡಿಸಲು ಬಹಳಷ್ಟು ಪುರೋಹಿತರು ಸಿಗುವರು.

ಅಪರ ಭಟ್ಟರ ಹತ್ತಿರ ನೀವು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಳೆದು ಸುರಿದು ನಿಮ್ಮ ಮುಖ ನೋಡಿಯೇ ಯಾವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ (ಅಪ್ಪನ ಕರ್ಮವೋ ಅಮ್ಮನ ಕರ್ಮವೋ ಇತ್ಯಾದಿ), ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕೆಲಸ ಎಂದು ಹೇಳುವರು . ಹಾಗೇ ನಿಮ್ಮ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹಣವಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವ ಶಕ್ತಿ ಇವರಿಗಿದ್ದಿತು. ಇವರ ಕಮಾಯಿ ಬಹಳ ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗಿದ್ದಿತು. ಆದರೆ ಅದೇಕೋ ಇವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏಳಿಗೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗ ಮೊದ್ದು ಮೊದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಅವನ ಹೆಸರು ಗುಂಡ. ಅವನಿಗೆ ಹದಿನಾರು ತುಂಬಲು ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಗುಂಡಾಭಟ್ಟ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಪರ ಭಟ್ಟರಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧದೂಟ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಶಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಶಿಷ್ಯ ಸುಬ್ಬಾಭಟ್ಟರಿಗೆ ವಹಿಸಿದ್ದರು. ಸುಬ್ಬಾಭಟ್ಟರು ಗುರುಗಳಿಗೆ ಆಗಾಗ ಕಾಣಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮ ವರಮಾನ

ಕಡಿಮೆ ಆಯಿತೆಂದು ಆಲೋಚಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. (ತಂದೆ ಇರುವವರು ಅಪರ ಮತ್ತು ಶ್ರಾದ್ಧ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಬಾರದು).

ಈಗ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಘಟನೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಡುತ್ತಿರುವೆ. ಮೊತ್ತ ಮೊದಲಾಗಿ ಅಪರ ಭಟ್ಟರು ಗುಂಡಾಭಟ್ಟನನ್ನು ಸುಬ್ಬಾಭಟ್ಟರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಅಪ್ರೆಂಟಿಸ್ ಆಗಿ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಗುಂಡಾ ಬಹಳ ಖುಷಿಯಿಂದಲೇ ಹೋದ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನಾಲ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದ. ಅದೇಕೋ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಪರ ಭಟ್ಟರು ಮತ್ತು ಅವರ ಮಗನ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಸಂವಾದ ಹೀಗಿದೆ.

ಯಾಕೋ? ಸುಬ್ಬ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿನಗೆ ಸಂಭಾವನೆ ಕೊಡಿಸಲಿಲ್ವಾ?

ಮಾಮ ಸಂಭಾವನೆ ೫ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡಿಸಿದ್ರು. ಅದನ್ನು ನಿಂಗೆ ಕೊಡಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಪಿಚ್ಚರ್ ನೋಡ್ತೀನಿ.

ಆಂ! ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಪಿಚ್ಚರ್ರಾ. ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಸರಿಯಾಗಿ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮಾಡೋಕ್ಕೆ ಬರೋಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ದುಡಿಯೋದು ಅಂದ್ರೇನೂ ಅನ್ನೋದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಪಿಚ್ಚರ್ರಂತೆ ಪಿಚ್ಚರ್. ಅದಿರ್ಲಿ ಮತ್ತೆ

ಏನಾಯ್ತು, ಯಾಕೆ ಉಟ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ? ಅಡುಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರ್ಲಿಲ್ವಾ?

ಹಾಗೇನೂ ಇಲ್ಲ ಅಡುಗೆಯೇನೋ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು, ಅನ್ಸತ್ತೆ.

ಏನು ಅನ್ಸತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ಊಟ ಮಾಡಿದ್ಯೋ ಇಲ್ವೋ? ಯಾಕೋ ಪೆದ್ದ ಮುಂಡೇದೇ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮೂರು ಸೇರು ಅನ್ನ ಕತ್ತರಿಸ್ತೀಯ. ಅಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಕ್ಕೆ ನಿನಗೇನಾಗಿತ್ತು ರೋಗ.

ಬಾಯಲ್ಯಾಕೋ ರುಚಿಯೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ.

ಹೋಗ್ಲಿ ಅದೇನಾಯ್ತೋ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳು.

ನಾನೂ ಮಾಮ ಜೊತೆ ಕೂತಿದ್ನಾ. ಆಗ ಮಾಮ ತರ್ಪಣ ಬಿಡಿಸ್ತಿದ್ರು. ಹೊಟ್ಟೆ ಬಹಳ ಹಸೀತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೇ ಬಾಗಿಲ ಹತ್ರ ಬಾಳೆ‍ಎಲೆ ಮೇಲೆ ಅದೇನೋ ಹಸುರಾಗಿರೋದು ಇಟ್ಟಿದ್ರು. ಹಳದಿ ಲಾಡು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಇದ್ಯಾವುದಿದು ಹಸುರು ಲಾಡು, ಅಂತ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದೇ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ, ಅಷ್ಟೇ ವಾಂತಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಮಗನಲ್ವಾ. ವಾಂತಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಎಲ್ಲರೆದುರ್ಗೆ ಅವಮಾನ ಅಂತ ಹಾಗೇ ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಯಾಕೋ ಬಾಯಲ್ಲಿ ರುಚಿಯೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ.

ಈ ಪೆದ್ದ ಗುಂಡ ತಿಂದದ್ದು ಏನು ಗೊತ್ತೇ? …

ಸಗಣಿ ಉಂಡೆ.

ವಿಭಾಗಗಳು
ಹಾಸ್ಯ

ಪಾಪಣ್ಣಿಯ ಪುಂಡಾಟಿಕೆ

ಮೊಂಡ ಪ್ರಚಂಡ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿರುವ ಹುಡುಗನ ಕಥೆ. ಆಂಬೊಡೆ ಕಥೆ.

ಪಾಪಣ್ಣಿ ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನೇನಲ್ಲ. ೧೩-೧೪ರ ಹರೆಯದ ತಂದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರಚಂಡ. ಅವನಮ್ಮನೇ ಅವನಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇರಬೇಕು ತಾಯಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಮ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅವರು ಕಡು ಬಡವರು. ಅವನ ಮನೆ ಇದ್ದದ್ದು ಪುಟ್ಟೇನಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ. ತಾಯಿ ಅವರಿವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಗನನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪಾಪಣ್ಣಿ ಕಾರ್ಪೊರೇಷನ್ ಶಾಲೆಯ ೭ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ. ಮುದ್ದಿನ ಮಗನಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಪಡುತ್ತಿರುವ ಕಷ್ಟದ ಅರಿವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಒಮ್ಮೆ ನಡೆದ ಪ್ರಸಂಗ. ಅಂದು ಭಾನುವಾರ. ಪಾಪಣ್ಣಿಗೆ ಏನಾದರೂ ವಿಶೇಷ ತಿನಿಸು ತಿನ್ನಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ. ಆದರೆ ಮನೆಯೊಳಗೇನೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅವನಮ್ಮ. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಸಾಮಾನು ತಂದುಕೊಟ್ಟು, ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಸು, ಮಾಡಿಕೊಡುವೆ, ಎಂದಿದ್ದಳು ಅಪ್ಪಮ್ಮ.

ಹೀಗೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಪಣ್ಣಿಗೆ ಆಂಬೊಡೆ ತಿನ್ನಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅದರ ಹೆಸರು ಹೊಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗವನು,
’ಅಮ್ಮ ಆ ದುಂಡನೆಯದನ್ನು ಮಾಡಮ್ಮ.
ಏನೋ ಅದು ರವೆ ಉಂಡೇನೇನೋ?
ಅಲ್ಲಮ್ಮ ಖಾರದ್ದು, ಚಕ್ರ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ರೌಂಡಾಗಿರತ್ತೆ.
ಚಕ್ಕುಲೀನೇನೋ, ಕೋಡುಬಳೇನಾ ಅಥವಾ ನಿಪ್ಪಟ್ಟೋ?
ಅದಲ್ಲಮ್ಮ ಅಂಗೈ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಿ ಮಾಡ್ತಾರಲ್ಲ ಅದು.

ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಕರ್ಮ, ಉದ್ದಿನವಡೇನೇನೋ, ಅದು ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮಾಡೋದು. ಹುಚ್ಚು ಮುಂಡೇದು ನಿಮ್ಮಪ್ಪನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. ಹೋಗು, ಅದು ಅವರ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮಾಡೋದು’.
ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಅಪ್ಪಮ್ಮ ಸಹನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಸತ್ತ ಪತಿಯ ನೆನಪಾಗಿ ತಡೆಯಲಾರದ ದು:ಖ ಒತ್ತರಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

’ಅಲ್ಲಮ್ಮ’ – ಹೀಗೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ’ಫಟೀರ್’ ಎಂದು ಒಂದೇಟನ್ನು ಕೆನ್ನೆಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು, ಅಪ್ಪಮ್ಮ.
’ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿಸಬೇಡ, ಹೋಗು ದೂರ’ ಎಂದಿದ್ದಳು.

ಮುಖ ಕೆಂಪಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮಗನನ್ನು ಕಂಡು, ತಂದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವ ತಬ್ಬಲ್ಲಿಯನ್ನು ತನ್ನನ್ನಲ್ಲದೇ ಬೇರಿನ್ನಾರನ್ನು ಕಾಡಿಸಿದಾನು ಎಂದುಕೊಂಡು, ತಿಳಿಹಾಸ್ಯ ವಾತಾವರಣ ಮೂಡಿಸಲು,

’ಏನೋ ನಿನ್ನ ಕೆನ್ನೆ ಆಂಬೊಡೆ ಊದಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಊದಿಕೊಂಡಿದೆ’ ಎಂದಳು.

ಹಾಂ! ಅದೇ ಕಣಮ್ಮ ನಾನು ಹೇಳ್ಬೇಕೂಂತಿದ್ದದ್ದು. ಆ ನೋವಿನಲ್ಲೂ ಅವನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ನಗೆ ಮೂಡಿತ್ತು.
ಅವನಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದಳು, ’ಅಲ್ಲ ಕಣೋ, ಆಂಬೊಡೆ ಮಾಡೋಕ್ಕೆ, ಕಡಲೇಬೇಳೆ, ಒಣ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ, ಕೊತ್ತಂಬರಿಸೊಪ್ಪು, ಶುಂಠಿ – ಇವೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ ಇಲ್ವಲ್ಲೋ’.

ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ರೆಡಿಯಾಗಿಟ್ಕೊಂಡಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಪಣ್ಣಿ.

’ನೀನೇನ್ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ಬೇಡಮ್ಮ. ನಾನು ತಂದುಕೊಡ್ತೀನಿ ನೋಡ್ತಿರು’, ಎಂದು ಒಂದು ಟವೆಲ್ ಅನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೇರಿಸಿ ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟ. ಅಲ್ಲ ಈ ಟವೆಲ್ ಏಕೆ ಅಂತೀರಾ? ಇನ್ನೂ ಮುಂದಕ್ಕೆ ನೋಡಿ – ನಮ್ಮ ಪಾಪಣ್ಣಿಯ ಕರಾಮತ್ತನ್ನು.

ಆಂಬೊಡೆ ಮಾಡಲು ಮನೆಗೆ ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಎಣ್ಣೆ, ಕಡಲೆ ಬೇಳೆ, ಕೊತ್ತಂಬರಿಸೊಪ್ಪು, ಹಸಿಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಮತ್ತು ಶುಂಠಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಬೇಕೆಂದು ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಕೈನಲ್ಲಿ ಕಾಸಿಲ್ಲ. ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಮನವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗ ಎಂದು ಮೊದಲು ಹತ್ತಿರವೇ ಇದ್ದ ಶೆಟ್ಟರ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದ, ನಮ್ಮ ಪಾಪಣ್ಣಿ.

’ರೀ ಶೇಟ್ರೇ, ಕಡಲೇಬೇಳೆ ರೇಟೆಷ್ಟು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ.
ಇವನ ತರಲೆ ಬುದ್ಧಿ ಅರಿತಿದ್ದ ಶೆಟ್ರು, ’ಲೇ ಪಿಲ್ಲೋಡಾ ಎಷ್ಟು ಬೇಕು ಹೇಳು, ನಿನಗ್ಯಾಕೆ ರೇಟಿನ ವಿಚಾರ, ಕೈನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟಿದೆ ಡಬ್ಲು ತಿಳ್ಸು’ ಅಂದ್ರು.
ಅದಕ್ಕಿವನು, ’ನಮ್ಮಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ರು, ರೇಟು ಕೇಳ್ಕೊಂಡು ಬಾ ಅಂತ, ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡಿ – ಹುಳು ಹಿಡಿದೇ ಇರೋ ಕಡಲೇಬೇಳೆ ಎಷ್ಟು ಥರ ಇವೆ, ಅವುಗಳದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಯಾಂಪಲ್ ಕೊಡಿ’, ಅಂತ ಕೇಳಿ, ಅವರ ಮರುಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೂ ಕಾಯದೇ ಅಲ್ಲೇ ಮೂಟೆಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ೩-೪ ವಿಧದ ಕಡಲೆಬೇಳಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದು ಮುಷ್ಟಿಯಷ್ಟು ಬಾಚಿ, ಟವೆಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಓಡಿ ಬಂದಿದ್ದ. ಹಿಂದೆಯೇ ಶೆಟ್ರು ’ ಹಿಡೀರ್ರೋ ಆ ಕಳ್ಳನ್ನ’ ಎಂದು ಕೂಗಿ, ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಕಳುಹಿಸಿದ್ರು. ಆದ್ರೆ ಆ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗ ಪಾಪಣ್ಣಿ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತು ಶೆಟ್ರು ಈ ತಿಂಗಳು ಇನ್ನೂ ಸಂಬಳ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲೇ ಮೋರಿ ಪಕ್ಕ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತಿದ್ದು, ಪಾಪಣ್ಣಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದಿದ್ದ.

ಪಾಪಣ್ಣಿ ಹೀಗೆಯೇ ಇನ್ನೆರಡು ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಂಗಡಿಯವರನ್ನು ಸ್ಯಾಂಪಲ್ ಕೊಡಿ ಅಂತ ಕೇಳಿ, ಒಟ್ಟು ಒಂದು ಕೇಜಿಯಷ್ಟು ಕಡಲೆಬೇಳೆಯನ್ನು ಒಟ್ಟು ಮಾಡಿ ತಂದಿದ್ದ.

ಜಯನಗರ ತರಕಾರಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಹಸಿಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಇತ್ಯಾದಿ ತರಬಹುದೆಂದು ಹೊರಟ. ಆದರೇನು ಮಾಡೋದು, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೋಗ್ಬೇಕು. ಇವನ ಹತ್ತಿರ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ. ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ಬಸ್ಸನ್ನೇರಿ, ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಬರುವವರೆವಿಗೂ ಕಾದಿದ್ದು, ನಂತರ ’ರೀ, ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಹೋಗತ್ತಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದ. ಇಲ್ಲ ನಾಲ್ಕನೇ ಬ್ಲಾಕ್‍ವರೆವಿಗೂ ಬಾ, ಈಗ ಮೊದಲು ಟಿಕೆಟ್ ತಗೋ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಇಲ್ಲ ನಾನು ಇಳೀತೀನಿ ಅಂತ ೧೫ನೇ ಕ್ರಾಸಿನಲ್ಲೇ ಇಳಿದಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿ ಮತ್ತೆ ಇದೇ ತರಹ ಕಂಡಕ್ಟರನನ್ನು, ’ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗತ್ತಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿ, ನಾಲ್ಕನೆಯ ಬ್ಲಾಕಿನ ಹತ್ತಿರ ಇಳಿದಿದ್ದ.

ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿನ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮುದುಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹಸಿಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಎಷ್ಟು ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದ. ಅವಳು ೨ ರೂಪಾಯಿಗೆ ೧೦೦ ಗ್ರಾಂ ಎನ್ನಲು, ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ವಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದ. ಆಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ತರಕಾರಿ ವಿಚಾರಿಸಲು ಬಂದಾಗ, ಆ ಮುದುಕಿಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ ಹಸಿಮೆಣಸಿಕಾಯಿ, ಶುಂಠಿ, ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಸೊಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಎಗರಿಸಿ ಟವೆಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಗಂಟು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ವಾಪಸ್ಸು ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ತಂದು ಅವರಮ್ಮನಿಗೆ ಆಂಬೊಡೆ ಮಾಡು ಎಂದು ಪೀಡಿಸಲು, ಅವಳು ’ಇದೆಲ್ಲಾ ಸರಿ, ಆದ್ರೆ ಎಣ್ಣೇನೇ ಇಲ್ವಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇನು ಮಾಡೋದು’, ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದಳು. ಅದಕ್ಕಿವನು, ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಗಲೀಜು ಟವೆಲ್ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಸ್ಟೀಲ್ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನೂ ಕೈನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹತ್ತಿರದ ಮಲಯಾಳೀ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟ.

ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಲಯಾಳೀ ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ’ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಎಣ್ಣೆ ರೇಟೆಷ್ಟು?’ ಎಂದ. ಅಂಗಡಿಯವನಿಗೆ ಇವನ ಪರಿಚಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ಆ ಅಂಗಡಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದ್ದದ್ದು. ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ದಿನಸಿಗಳೆಲ್ಲದರ ಮೂಟೆಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಕಡಲೇಕಾಯಿ ಎಣ್ಣೆಯ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಡ್ರಮ್ ಕೂಡಾ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಪಾಪಣ್ಣಿ ಆ ಡ್ರಮ್ಮಿನೊಳಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗಿ ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ನೋಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಟವೆಲ್ಲನ್ನು ಅದರೊಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದ. ನಂತರ,
’ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ಟವೆಲ್ ಬಿದ್ದು ಹೋಯ್ತು. ಹೊಸ ಟವೆಲ್‍ಗೆ ಈ ಗತಿ ಬಂತಲ್ಲಪ್ಪ’ ಅಂತ ರಾಗವಾಗಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಸಿದ್ದ (ಇವನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಲ್ಲವನು), ’ಲೇಯ್! ಪಾಪಣ್ಣಿ ನಿನ್ ಆಟ ಎಲ್ಲ ಕಟ್ಟಿಟ್ಬಿಡು. ಆ ಗಬ್ಬು ನಾರ್ತಿರೋ ಟವೆಲ್‍ನ ಹೊಸ ಟವೆಲ್ ಅಂತಿಯೇನೋ ಲೇ’, ಎಂದ.
ಅದಕ್ಕೆ ಪಾಪಣ್ಣಿ ಇನ್ನೂ ರಾಗವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲಿಕನ ಕಡೆ ನೋಡ್ಕೊಂಡು, ’ ನನ್ನ ಟವೆಲ್, ನನಗೆ ಮೊದಲಿನ ತರಹ ಇರೋ ಹಾಗೆ ಕೊಟ್ಬಿಡಿ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಹೊಸ ಟವೆಲ್ ಕೊಡಿಸಿ’ ಅಂದ. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಅಂಗಡಿಯವನು, ಇದ್ಯಾವ ಕರ್ಮ ಬಂದು ನನಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ತಪ್ಪ. ಈಗಿನ್ನೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಅಂಗಡಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಕುದುರ್ತಾ ಇದೆ. ಈ ಗಲಾಟೆ ದೊಡ್ಡದಾದ್ರೆ ತನ್ನ ವ್ಯಾಪಾರ ಹಾಳಾಗಿಹೋಗಬಹುದು, ಎಂದುಕೊಂಡು, ’ನೋಡಪ್ಪ, ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದ್ದು ನೀನು, ಆ ಟವೆಲ್ ಡ್ರಮ್‍ನೊಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದ್ದು ನೀನು, ನಾವ್ಯಾಕೆ ಹೊಸ ಟವೆಲ್ ಕೊಡ್ಬೇಕು, ನೀನೇ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗು. ಬೇಕಿದ್ರೆ ಒಂದು ಬಾರ್ ಸೋಪ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ, ಒಗೆದು ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡ್ಕೋ’, ಎಂದಂದಿದ್ದ.

ಈ ಮಾತುಗಳಿಗೇ ಕಾಯ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಪಣ್ಣಿ, ತನ್ನೊಡನೆ ತಂದಿದ್ದ ಸ್ಟೀಲ್ ಪಾತ್ರೆಯೊಳಗೆ ಆ ಟವೆಲ್ಲನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಅಂಗಡಿಯವನಿಂದ ಬಾರ್ ಸೋಪು ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಒಂದೇ ಓಟಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಓಡಿದ್ದ. ಮನೆ ತಲುಪಿದ ಕೂಡಲೇ, ಆ ಟವೆಲ್ಲನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಿಂಡಿ, ಅದರಿಂದ ಬಂದ ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ಸೋಸಿಸಿ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಆಂಬೊಡೆ ಮಾಡಲು ಹೇಳಿದ್ದ.

ಆಮೇಲೆ ರುಚಿ ರುಚಿಯಾದ ಆಂಬೊಡೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ತಿಂದು ಗಡದ್ದಾಗಿ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿದ, ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ಪಾಪಣ್ಣಿಯ ಆಂಬೊಡೆ ಕಥಾಪ್ರಸಂಗವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

ನೋಡಿದ್ರಾ ಹೇಗಿದೆ ಅಂತ, ನಮ್ಮ ಪುಂಡ ಪಾಪಣ್ಣಿಯ ಕರಾಮತ್ತು.

ವಿಭಾಗಗಳು
ಲೇಖನಗಳು ಹಾಸ್ಯ

ಬಿಲ್ ಬಂದಿದ್ದ

ನಿನ್ನೆಯೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಗತಿ ನಡೆಯಿತು. ಏರ್‍ಪೋರ್ಟಿನಿಂದ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಸತೀಶ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಅವನು ಅಲ್ಲಿಯ ಕಸ್ಟಮ್ಸ್‍ನಲ್ಲಿ ಅಸಿಸ್ಟೆಂಟ್ ಕಮೀಷನರ್ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಯಾಕಪ್ಪಾ ಇಷ್ಟು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಯೋಚಿಸ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದ. ಮುಂಬೈಗೆ ಬಿಲ್ ಗೇಟ್ಸ್ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಯಾರಾದ್ರೂ ಕನ್ನಡದವರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸು ಅಂತಿದ್ದಾನೆ. ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀನಿ. ತಕ್ಷಣ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗು, ಎಂದ ಸತೀಶ.
ನನಗೆ ತಲೆ ಬುಡ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾರೀ ಬಿಲ್ ಗೇಟ್ಸ್, ಇವನ್ಯಾಕೆ ಕನ್ನಡದವರ ಮನೆಗೆ ಬರ್ಬೇಕು. ಇವನಿಗೆ ಕೆಂಪು ತೊಗಲಿನವರು ಇಲ್ಯಾರೂ ಸಿಗ್ಲಿಲ್ವಾ, ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಏರ್‍ಪೋರ್ಟಿಗೆ ಓಡಿದ್ದೆ ( ಮನೆ ಹತ್ರಾನೇ ಇರೋದು ).

ಏರ್ ಪೋರ್ಟಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಲೇ ನನಗೆ ಶಾಕ್ ಆಯ್ತು. ಅಯ್ಯೋ ಈತನನ್ನು ಟೀವಿಲಿ, ಪತ್ರಿಕೇಲಿ ಬಹಳ ಸಲ ನೋಡಿದ್ದೀನಿ. ಇವನು ಮೈಕ್ರೋಸಾಫ್ಟ್ ಜನಕ ಅಲ್ವಾ? ನನ್ನ ಮೈಯ್ಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಚಿವುಟಿಕೊಂಡೆ. ಹೂಂ! ಅವನನ್ನೇ ನೋಡ್ತಿರೋದು. ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸತೀಶ ಬಿಲ್ ಗೇಟ್ಸ್‍ನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದ. ಬಿಲ್ ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಅಂದ್ರೆ, ನಡೀರಿ ಸರ್, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ. ಒಂದು ಒಳ್ಳೇ ಕಾಫೀ ಕೊಡಿಸಿ.

ಅಲೇ ಇದೇನಿದು ಇಷ್ಟು ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ಇಟ್ಕೊಳ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ (ಒಳಗಲ್ಲ), ಬಿಲ್ ಏನ್ ಸಾರ್ ನೀವು, ಅಷ್ಟೂ ಗೊತ್ತಾಗೋಲ್ವೇ? ನನ್ನ ಕಂಪನೀಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕನ್ನಡದವರು ಇದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡೋವ್ರು ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದ್ದಾರೇಂತ ಕನ್ನಡ ಪರ ಚಳುವಳಿ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಯು.ಎಸ್. ನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಜೋರಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಪರ ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸಲು ತರಗತಿಗಳು ಶುರುವಾಗಿವೆ. ನಾನೂ ಕನ್ನಡ ಕಲ್ತಿದ್ದೀನಿ. ನಿಮ್ಮ ಪಂಪು, ರನ್ನು, ರ್‍ಯಾಗ್ ಎಲ್ಲ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀನಿ.
ಎಲಾ ಇವನಾ, ಬಲೇ ಘಾಟಿ ಮನುಷ್ಯ. ಪಂಪ, ರನ್ನ, ರಾಘವಾಂಕರ ಹೆಸರುಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಕ್ಕೆ ಬರ್ದೇ ಇದ್ರೂ ಕನ್ನಡ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ತಾನೆ. ಸರಿ ಅಂತ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟೆ. ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಸರ್ದಾರ್ಜಿ ಡ್ರೈವರ್ ಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಯೋಚಿಸ್ತಿದ್ದಾಗ,

ಅರ್ರೇ ಯಾಕೆ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ತೀರ ಸರ್, ಆಟೋ ಭೈಯ್ಯಾ ಇದ್ದಾನಲ್ಲ ಕರೀರಿ, ಅನ್ನೋದೇ.

ಸರಿ, ಮನೆಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕಾಫೀ ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ, ಮಕ್ಕಳು ಅವನನ್ನೇ ಗಮನಿಸ್ತಿರೋದು ಅವನಿಗೆ ಗೋಚರವಾಯ್ತು. ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ನೋಡ್ತೀರ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಏನು ಹುಡುಕ್ತಿದ್ದೀರ? ಅಂತ ಕೇಳಿದ ಬಿಲ್.

ಸ್ವಲ್ಪ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿದ ಮಗಳು, ಅಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ರ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಅಥವಾ ಪಾಮ್ ಟಾಪ್ ಕಾಣಿಸ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಮ್ಮ ಪುಟ್ಟಿ, ನಾನೀಗ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಉಪಯೋಗಿಸೋದು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ. ಈಗೇನಿದ್ರೂ ಬರೀ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಚಿಂತನೆ. ಇವತ್ತು ಇಲ್ಲಿಯ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾ ಭವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉಪನ್ಯಾಸ ಕೊಡ್ಬೇಕು ಅದಕ್ಕೇ ಬಂದೆ. ನನಗೆ ಕನ್ನಡದವರು, ಅವರ ಮನೆ ಕಾಫೀ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಅದಕ್ಕೇ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ. ಸರಿ ಹೊರಟೆ ಅಂತ ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟ.

ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ ತಿವಿದಾಗಲೇ ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದು, ಅಯ್ಯೋ ಇದು ಕನಸು ಅಂತ.