ವಿಭಾಗಗಳು
ಲೇಖನಗಳು ಹಾಸ್ಯ

ಬಿಲ್ ಬಂದಿದ್ದ

ನಿನ್ನೆಯೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಗತಿ ನಡೆಯಿತು. ಏರ್‍ಪೋರ್ಟಿನಿಂದ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಸತೀಶ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಅವನು ಅಲ್ಲಿಯ ಕಸ್ಟಮ್ಸ್‍ನಲ್ಲಿ ಅಸಿಸ್ಟೆಂಟ್ ಕಮೀಷನರ್ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಯಾಕಪ್ಪಾ ಇಷ್ಟು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಯೋಚಿಸ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದ. ಮುಂಬೈಗೆ ಬಿಲ್ ಗೇಟ್ಸ್ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಯಾರಾದ್ರೂ ಕನ್ನಡದವರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸು ಅಂತಿದ್ದಾನೆ. ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀನಿ. ತಕ್ಷಣ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗು, ಎಂದ ಸತೀಶ.
ನನಗೆ ತಲೆ ಬುಡ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾರೀ ಬಿಲ್ ಗೇಟ್ಸ್, ಇವನ್ಯಾಕೆ ಕನ್ನಡದವರ ಮನೆಗೆ ಬರ್ಬೇಕು. ಇವನಿಗೆ ಕೆಂಪು ತೊಗಲಿನವರು ಇಲ್ಯಾರೂ ಸಿಗ್ಲಿಲ್ವಾ, ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಏರ್‍ಪೋರ್ಟಿಗೆ ಓಡಿದ್ದೆ ( ಮನೆ ಹತ್ರಾನೇ ಇರೋದು ).

ಏರ್ ಪೋರ್ಟಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಲೇ ನನಗೆ ಶಾಕ್ ಆಯ್ತು. ಅಯ್ಯೋ ಈತನನ್ನು ಟೀವಿಲಿ, ಪತ್ರಿಕೇಲಿ ಬಹಳ ಸಲ ನೋಡಿದ್ದೀನಿ. ಇವನು ಮೈಕ್ರೋಸಾಫ್ಟ್ ಜನಕ ಅಲ್ವಾ? ನನ್ನ ಮೈಯ್ಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಚಿವುಟಿಕೊಂಡೆ. ಹೂಂ! ಅವನನ್ನೇ ನೋಡ್ತಿರೋದು. ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸತೀಶ ಬಿಲ್ ಗೇಟ್ಸ್‍ನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದ. ಬಿಲ್ ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಅಂದ್ರೆ, ನಡೀರಿ ಸರ್, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ. ಒಂದು ಒಳ್ಳೇ ಕಾಫೀ ಕೊಡಿಸಿ.

ಅಲೇ ಇದೇನಿದು ಇಷ್ಟು ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ಇಟ್ಕೊಳ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ (ಒಳಗಲ್ಲ), ಬಿಲ್ ಏನ್ ಸಾರ್ ನೀವು, ಅಷ್ಟೂ ಗೊತ್ತಾಗೋಲ್ವೇ? ನನ್ನ ಕಂಪನೀಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕನ್ನಡದವರು ಇದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡೋವ್ರು ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದ್ದಾರೇಂತ ಕನ್ನಡ ಪರ ಚಳುವಳಿ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಯು.ಎಸ್. ನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಜೋರಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಪರ ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸಲು ತರಗತಿಗಳು ಶುರುವಾಗಿವೆ. ನಾನೂ ಕನ್ನಡ ಕಲ್ತಿದ್ದೀನಿ. ನಿಮ್ಮ ಪಂಪು, ರನ್ನು, ರ್‍ಯಾಗ್ ಎಲ್ಲ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀನಿ.
ಎಲಾ ಇವನಾ, ಬಲೇ ಘಾಟಿ ಮನುಷ್ಯ. ಪಂಪ, ರನ್ನ, ರಾಘವಾಂಕರ ಹೆಸರುಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಕ್ಕೆ ಬರ್ದೇ ಇದ್ರೂ ಕನ್ನಡ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ತಾನೆ. ಸರಿ ಅಂತ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟೆ. ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಸರ್ದಾರ್ಜಿ ಡ್ರೈವರ್ ಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಯೋಚಿಸ್ತಿದ್ದಾಗ,

ಅರ್ರೇ ಯಾಕೆ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ತೀರ ಸರ್, ಆಟೋ ಭೈಯ್ಯಾ ಇದ್ದಾನಲ್ಲ ಕರೀರಿ, ಅನ್ನೋದೇ.

ಸರಿ, ಮನೆಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕಾಫೀ ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ, ಮಕ್ಕಳು ಅವನನ್ನೇ ಗಮನಿಸ್ತಿರೋದು ಅವನಿಗೆ ಗೋಚರವಾಯ್ತು. ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ನೋಡ್ತೀರ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಏನು ಹುಡುಕ್ತಿದ್ದೀರ? ಅಂತ ಕೇಳಿದ ಬಿಲ್.

ಸ್ವಲ್ಪ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿದ ಮಗಳು, ಅಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ರ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಅಥವಾ ಪಾಮ್ ಟಾಪ್ ಕಾಣಿಸ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಮ್ಮ ಪುಟ್ಟಿ, ನಾನೀಗ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಉಪಯೋಗಿಸೋದು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ. ಈಗೇನಿದ್ರೂ ಬರೀ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಚಿಂತನೆ. ಇವತ್ತು ಇಲ್ಲಿಯ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾ ಭವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉಪನ್ಯಾಸ ಕೊಡ್ಬೇಕು ಅದಕ್ಕೇ ಬಂದೆ. ನನಗೆ ಕನ್ನಡದವರು, ಅವರ ಮನೆ ಕಾಫೀ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಅದಕ್ಕೇ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ. ಸರಿ ಹೊರಟೆ ಅಂತ ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟ.

ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ ತಿವಿದಾಗಲೇ ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದು, ಅಯ್ಯೋ ಇದು ಕನಸು ಅಂತ.

ವಿಭಾಗಗಳು
ಲೇಖನಗಳು

ಸಿಂಹಾವಲೋಕನ

ಕೆಲಸ ಬಾಹುಳ್ಯದಿಂದ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ತರುವಾಯ ಬರಹಕ್ಕೆ ಕೈ ಇಟ್ಟಿರುವೆ. ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಕೆಲಸದಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿ ಹೊಂದಿದ ಬಳಿಕ ಬರೆಯುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿದೆ.

ಇದೇ ಮೇ ತಿಂಗಳ ೩೧ನೇ ತಾರೀಕು, ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಸಕ್ರಿಯ ಸೇವೆಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತನಾದೆನು. ಕೊನೆಯ ದಿನದಂದು (ಮೇ ೨೯), ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೂಟದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಇಲ್ಲಿಯವರಿಗಿನ ಜೀವನ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಮಾತನಾಡಲು ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯಿತು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನೆ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದ ಹಿನ್ನೋಟವನ್ನು ಹೀಗೆ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತರಿಸಿದೆ (ಬರಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರುವೆ).

ನಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದದ್ದು ಕಡು ಬಡತನದ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ. ಏಳನೆಯ ಇಯತ್ತೆಯವರೆವಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸಂಗ ಆಯಿತು. ಆಂಗ್ಲದ ಗಂಧ ಹತ್ತಿದ್ದೇ ಎಂಟನೆಯ ತರಗತಿಯ ನಂತರ.
ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಿಂದ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡು ಪದವಿ ಪಡೆಯುವವರೆವಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ದೊರಕಿದ ಅಂಕಗಳು ಏರಿಕೆ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ ಇತ್ತು. ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ 60 ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಪದವಿಯ ಕೊನೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ 70 ಬಂದಿತ್ತು. ಕೀಳರಿಮೆ ಇದ್ದ ನನಗೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನಡೆಯುವ ಶಕ್ತಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಇದರಲ್ಲಿ ಹಲವು ಹಿರಿಯರ ಕೊಡುಗೆ ಇದ್ದರೆ, ಅನುಕೂಲಕರ ಅವಕಾಶಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬಂದಿದ್ದವು. ’ಎಂದುರೋ ಮಹಾನುಭಾವುಲು’ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಉನ್ನತಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವು ಹಿರಿಯರ ಕೊಡುಗೆ ಇದೆ.
ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿ ಮುಗಿಯುವ ವೇಳೆಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಪಿಂಚಣಿ ಬರುವ ಅವಕಾಶವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ಸೋದರಮಾವನವರಾಗಿದ್ದ ಪ್ರೊ. ಕೆ ವೆಂಕಟರಾಮಪ್ಪನವರ ಸಹಾಯದಿಂದ (1942ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಜೇಲುವಾಸ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರು), ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಪಿಂಚಣಿ ಮತ್ತು ಇತರೇ ಸವಲತ್ತು ದೊರೆತುವು. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನನಗೆ ಪದವಿ ಪೂರ್ವ ಮತ್ತು ಪದವಿ ಓದುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರದಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ವೇತನ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನಿಲಯದ ವೆಚ್ಚಗಳೂ ದೊರೆತುವು. ಶಂಕರ ಮಠದ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವೇದ ಪಾಠವೂ ಆಗಿತ್ತು.

ಪದವಿ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಮುಂದೆ ಓದಲು ಸಶಕ್ತನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಕಡೆಯಿಂದಲೂ ಸಹಾಯ ದೊರೆಯುವ ಶಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮೊದಲ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಪಡೆದಿದ್ದರೂ, ಒಳ್ಳೆಯ ಯಾ ಸರಕಾರೀ ನೌಕರಿ ದೊರೆತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಅರ್ಜಿ ಗುಜರಾಯಿಸಿದರೂ ಉತ್ತರ ದೊರೆತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಪ್ರಕಾಶ ನಾನಿದ್ದ ಹಾಸ್ಟೆಲ್‍ಗೆ ಬಂದು, ಭಾರತೀಯ ರಿಜರ್ವ್ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಜಿಯನ್ನು ತಂದಿತ್ತನು. ಆತನ ಅಣ್ಣ ಅದಾಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ನೌಕರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ಇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರಂತೆ. ’ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಅಂದರೆ ನಾನು, ಮೊದಲ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ, ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಜಿ ಗುಜರಾಯಿಸಲಿ’. ಅದರ ಶುಲ್ಕ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನೂ ಅವರೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇದುವರೆಗೂ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಪ್ರತಿ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ತದನಂತರ ಪರೀಕ್ಷೆಯೂ ಆಯಿತು. ಫಲಿತಾಂಶ ಮಾತ್ರ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಹತ್ತು ತಿಂಗಳು ಹೀಗೆ ಹಾಗೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ, ಅಕೌಂಟೆಂಟ್ ಜನರಲ್ ಕಛೇರಿಯಿಂದ ಆಡಿಟರ್ ನೌಕರಿಗಾಗಿ ಕರೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ನೊಂದಿದ್ದವನಿಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ, ರಿಜರ್ವ್ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಪರೀಕ್ಷೆ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಿದ್ದು, ಉತ್ತೀರ್ಣವೂ ಆಗಿದ್ದೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಪೋರೇಷನ್ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲೂ ನೌಕರಿಗಾಗಿ ಕರೆ ಬಂದಿತ್ತು, ಹಾಗೆಯೇ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿಯೂ ನೌಕರಿ ದೊರೆತಿದೆ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಾನು ನೌಕರಿಗಾಗಿ ಹಪಹಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, ಈಗ ನೋಡಿದರೆ, ನೌಕರಿಗಳು ನನ್ನ ಕರೆಯುತ್ತಿವೆ. ಅಕೌಂಟಂಟ್ ಜನರಲ್ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸಂಬಳ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಭಾರತೀಯ ರಿಜರ್ವ್ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ನೌಕರಿಗಾಗಿ ಸೆಲೆಕ್ಟ್ ಲಿಸ್ಟನಲ್ಲಿ ಇದೆಯೆಂದು ತಿಳಿದು ಬಂದಿತ್ತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಏಜೀಸ್ ಕಛೇರಿಯ ನೌಕರಿಗೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಇತ್ತೆನು. 15 ದಿನಗಳ ಒಳಗಾಗಿ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿದೆನು. ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕದೇ ಇದ್ದಾಗ ದಲ್ಲಾಳಿ ಒಬ್ಬರ ಕೋರಿಕೆಯಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಬಂದು ತುಂಡಾದ ನೋಟನ್ನು ಬದಲಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದೆನೆಂಬುದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಇಲ್ಲೇ ಬಂದು ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡುವೆನೆಂದು ಕನಸು ಮನಸಿನಲ್ಲೂ ನೆನೆದಿರಲಿಲ್ಲ.
1982ರ ಜನವರಿ 27ರಂದು ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಸೇರಿದೆನು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಪದೋನ್ನತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು 15 ರಿಂದ 20ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಾಯಬೇಕಿತ್ತು. 1987-88ರ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮೆರಿಟ್ ಪರೀಕ್ಷೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಸೂಕ್ತ ಸಮಯವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ವಸತಿ ಕೂಡ ಸಿಗದೇ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಅದಾಗ ತಾನೇ ಮದುವೆ ಆಗಿತ್ತು. ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದು ಉತ್ತಮ ಅಂಕ ಮತ್ತು ರಾಂಕಿಂಗ್ ಗಳಿಸಿ ಅಧಿಕಾರಿ ಹುದ್ದೆ ದೊರೆತು, ದೂರದ ಮುಂಬಯಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋದೆ.
ಅಲ್ಲಿ ಸೆಕ್ಯುರಿಟೀಸ್ ಸ್ಕ್ಯಾಮ್ ಅನ್ವೇಷಣೆಗಾಗಿ ನಿಯಮಿಸಿದ್ದ ಜಾನಕೀರಾಮನ್ ಕಮಿಟಿಗಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದು, ಬಹಳ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶ ದೊರಕಿತ್ತು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಹಿವಾಟುಗಳನ್ನು ದಲ್ಲಾಳಿ-ಬ್ಯಾಂಕುಗಳ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಕೋಡೀಕರಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಮಾಡಿದ್ದೆವು. ಶೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ದಲ್ಲಾಳಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಏನನ್ನೂ ತಿಳಿಯದ ನಾವು, ನಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೋಡೀಕರಿಸಿದ್ದೆವು. ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತೆಗೆದ ವರದಿಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ನಿಯಮಿಸಿದ್ದ ಜೆಪಿಸಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೆವು. (ಅವುಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದಲ್ಲಾಳಿಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದ್ದರು). ನಾವು ವರದಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿವಾಗ ದಲ್ಲಾಳಿಗಳ-ಬ್ಯಾಂಕುಗಳ ವರ್ಗೀಕರಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಏರುಪೇರಾಗಿತ್ತು, ಕಾರಣ, ದಲ್ಲಾಳಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳೇ ನಮಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಮೆಹ್ತಾಗಳನ್ನೂ ಹರ್ಷದ್ ಮೆಹ್ತಾ ಅಂತ ಕೋಡೀಕರಿಸಿದ್ದೆವು. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಜೆಪಿಸಿಯಿಂದ ವಿವರಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳು ನಮ್ಮಿಂದ (ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ) ವರದಿ ಯಾಕೆ ಸರಿ ಇಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ವರದಿ ಯಾವುದು, ಇನ್ನು ಒಂದು ತಾಸಿನಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಪಕವಾದ ವರದಿ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದರು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದ ಡೇಟಾಬೇಸನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಸರಿಯಾದ ವರದಿಯನ್ನು ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಕೊಟ್ಟೆವು. ಆ ವರದಿ ಸರಿಯಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ತಾಸಿನಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಮಾಹಿತಿ ಕೊಡುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದು ಹೇಗೋ ದೇವರ ದಯೆಯಿಂದ ಸರಿಯಾದ ಮಾಹಿತಿ ಕೊಡಲಾಗಿತ್ತು. ಜೆಪಿಸಿ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಅಪಾಯದಿಂದ ಪಾರಾಗಿದ್ದೆವು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಇದೊಂದು ಮರೆಯಲಾರದ ಘಟನೆ.
1993ರ ಮುಂಬೈ ಸರಣಿ ಸ್ಫೋಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಏರ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿದ್ದ ಓಮನ್ ಇಂಟರನ್ಯಾಷನಲ್ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಘೋಷ್ ಇನ್‍ಸ್ಪೆಕ್ಷನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಒಂದರ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಎಂದು ಬಂದಿದ್ದರು. ಅಂದೇನೋ ಬಹಳ ಉಲ್ಲಸಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಊಟ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಬಸ್‍ನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳದೇ, ಬೇಗ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಏರ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ಒಳಹೊಗುತ್ತಿದ್ದಲೇ, ಢಮಾರ್ ಎಂದು ಬಾಂಬ್ ಬ್ಲಾಸ್ಟ್ ಆಗಿ ತೀರಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮುಂಬಯಿಯಲ್ಲಿ 12 ಕಡೆ ಸರಣಿ ಬಾಂಬ್ ಬ್ಲಾಸ್ಟ್ ಆಗಿ 317 ಜನ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದರು. ಏರ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಆದ ಬಾಂಬ್ ಸ್ಫೋಟದ ಶಬ್ದ ದೂರದ ವರ್ಲ್ಡ್ ಟ್ರೇಡ್ ಸೆಂಟರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನಮಗೂ ಕೇಳಿಸಿತ್ತು. ಮರುದಿನದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮುಂಬಯಿ ಜನಜೀವನ ಎಂದಿನಂತೆ ನಡೆದಿತ್ತು.

ನಂತರ 1997ರ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಬಂದೆ. ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಕ್ಲಿಯರಿಂಗ್ (ಡೆಬಿಟ್), ಸರಕಾರೀ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರಗಳ ಕಂಪ್ಯೂಟರೀಕರಣ ಮತ್ತು ಹಲವು ಹೊಸ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ಚಾಲ್ತಿ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಹಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಆಗಲೇ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಹುದ್ದೆಗೆ ಬಡ್ತಿ ದೊರೆತಿತ್ತು. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಸ್ಮರಣೀಯ ಘಟನೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಕೆಲವು ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು, ಏಟಿಎಮ್ ಗೆ ಹಣ ಹಾಕಲು ನಮ್ಮಿಂದ ನಗದು ಡ್ರಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ವಹಿವಾಟನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ಬ್ಯಾಂಕಿನವರು 50 ಲಕ್ಷ ಡ್ರಾ ಮಾಡಲು ಚೆಕ್ ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ನಾನು ಪಾಸು ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾಕೋ ಅನುಮಾನ ಬಂದು, ಎಷ್ಟು ನಗದನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆಂದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೇಳಲು, 75 ಲಕ್ಷ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ತಕ್ಷಣ ಟೆಲ್ಲರ್ ಅವರನ್ನು ಕರೆಸಿ, 25 ಲಕ್ಷ ಹೇಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರೆಂದೂ, ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸರಿಪಡಿಸುವಿರೆಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಆ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಎರಡು ಮೂರು ತಲೆಗಳು ಉರುಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನಿವೃತ್ತಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರು. ಹಾಗಾಗಿ, ನಾನೇ ಆ ಬ್ಯಾಂಕಿನವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಚೆಕ್ ಕೊಡುವಂತೆ ಹೇಳಿ, ವಿಷಯವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿದ್ದೆ.
2002ರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಮುಂಬಯಿಗೆ ವರ್ಗವಾಯಿತು. 2005ರಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರ ಉಬ್ಬರದಿಂದ ಮುಂಬಯಿ ಜೀವನ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿದ್ದು ಸ್ಮರಣೀಯ ಘಟನೆ. ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಮಳೆ ಸುರಿದು ಸಂಜೆ ಇಡಿಯ ಮುಂಬಯಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತ್ತು. ತರಾತುರಿಯ ಕೆಲಸವಿದೆಯೆಂದು ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಬಂದವನು ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಾಗ ತಿಳಿದದ್ದು, ಲೋಕಲ್ ಟ್ರೈನ್ ಸೇವೆ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿದೆಯೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿ ಕಳೆಯೋದು ಎಂಬುದೇ ಸಮಸ್ಯೆ, ಮತ್ತು ಯಾವಾಗ ಟ್ರೈನ್ ಸೇವೆ ಆರಂಭ ಆಗುವುದೋ ತಿಳಿಯದು, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ನೀರು ತುಂಬಿದೆ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣವೆಂದರೆ ಮ್ಯಾನ್‍ಹೋಲ್‍ಗಳು ಎಲ್ಲಿ ತೆರೆದಿರುತ್ತದೋ, ಏನೋ. ಅದಾಗಲೇ ಮ್ಯಾನ್‍ಹೋಲ್ ಒಳಗೆ ಬಿದ್ದು, ಒಂದಿಬ್ಬರ ಸಾವು ಆಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಹಲವಾರು ಹೆಣುಮಕ್ಕಳು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕಂದಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು, ರೈಲ್ವೇ ಹಳಿಗುಂಟ ನಡೆದು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಿ, ನನಗೂ ನಡೆದು ಮನೆ ತಲುಪಬೇಕೆನಿಸಿತ್ತು. 40 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದ ಮನೆಯನ್ನು ರೈಲ್ವೆ ಹಳಿ ಮುಖೇನ 16ಘಂಟೆಗಳ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ್ದು, ಇನ್ನೊಂದು ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ ಘಟನೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅಸಿಸ್ಟೆಂಟ್ ಜನರಲ್ ಮ್ಯಾನೆಜರ್ ಹುದ್ದೆಗೆ ಪದೋನ್ನತಿ ಆಗಿತ್ತು.
2006ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮುಂಬಯಿಯ ಲೋಕಲ್ ಟ್ರೈನ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಸೀರಿಯಲ್ ಸ್ಫೋಟವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಟ್ರೈನ್‍ ಒಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಹೇಗೋ, ಹತ್ತಿರದ ದಾದರ್ ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ರಸ್ತೆ ಮುಖೇನ ಮನೆ ಸೇರಿದ್ದೆ. ಮುಂಬಯಿ ಜನರಿಗೆ ಜೀವನದ ಪಾಠವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಪ್ರಕಾರ ಪಾಲಿಸಿಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿದ್ದರು. ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯ.
2012-13ರಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನೈಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಬಂದಾಗಲೇ, ಡಿಜಿಎಮ್ ಪದವಿಗೆ ಪದೋನ್ನತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಕಛೇರಿ ಮುಂಬಯಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಕಛೇರಿ ಚೆನ್ನೈಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕೋರ್ ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ಸಲ್ಯೂಶನ್‍ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದೆ. ಮುಂಬಯಿಯ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಚೆನ್ನೈನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇಗುಲಗಳಿಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆವು.
4 ವರುಷಗಳ ತರುವಾಯ ಅಲ್ಲಿಂದ ತಿರುವನಂತಪುರಕ್ಕೆ ವರ್ಗವಾಗಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಜನರಲ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಹುದ್ದೆಗೆ ಪದೋನ್ನತಿಯಾಗಿತ್ತು. ತಿರುವನಂತಪುರ ಚಿಕ್ಕದಿದ್ದು, ಊರೆಲ್ಲಾ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ದಿನಂಪ್ರತಿ ಕಛೇರಿಗೆ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದು, ಸೇವೆಯ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಬಂದೆ.

ಇಲ್ಲಿಯವರೆವಿಗೆ ಸವೆಸಿದ ಬಂದ ಹಾದಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅನಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ಎಲ್ಲಿಯೋ ಇದ್ದ ಹಳ್ಳಿಮುಕ್ಕ ಇಷ್ಟೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿದ್ದೇನೆಂದರೆ, ಅದು ದೈವ ಕೃಪೆ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರ ಆಶೀರ್ವಾದದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಇರಲು ಒಂದು ಮನೆ ಇದೆ, ಮಕ್ಕಳು ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆವಿಗೆ ಸಮಾಜ ನನ್ನನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಯಾವುದಾದರೂ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ನೀಡಬೇಕು.
ನಾನು ಉಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಅಳಿಸಿ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಯಾರಾದರೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದರೆ, ಅದೇ ನನಗೆ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಕೊಡುವುದು.
ನನ್ನ ಜೀವನ ಈ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗಿರುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಂದನೆಗಳು.

ವಿಭಾಗಗಳು
ಲೇಖನಗಳು

ಕಾಕಣ್ಣ/ ಮ್ಮ (ಬಾದರಾಯಣ ಸಂಬಂಧಿ)

crowಸುಮಾರು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಯ ಹತ್ತಿರ, ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯವೂ ೮ ಘಂಟೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಒಂದು ಕಾಗೆ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.  ಅದಕ್ಕೆ ತಿನ್ನಲೇನಾದರೂ ಹಾಕಲೇಬೇಕು.   ಅಲ್ಲಿಯವರೆವಿಗೂ ಕಾ ಕಾ ಅಂತ ಅರಚುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.  ಮೊದ ಮೊದಲಿಗೆ ಬಿಸ್ಕತ್ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ನಂತರ ಅದು ಬಿಸ್ಕತ್ ಮುಟ್ಟದಾಯಿತು.   ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಅಂದಿನ ತಿಂಡಿಯೇ ಹಾಕಬೇಕು.  ಅದನ್ನು ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆಯೇ ಹಾರಿ ಹೋಗುವುದು.  ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಗೆಯೂ ಬರುತ್ತದೆ.  ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಇದೇನಾದರೂ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಿ ಆಗಿತ್ತೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ನನಗೆ.  ವರುಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಶ್ರಾದ್ಧದ ದಿನ ಪೂರ್ವಜರಿಗೆ ಪಿಂಡ ಇಡುವುದು ವಾಡಿಕೆ.  ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯವೂ ಅದಕ್ಕೆ ತಿನ್ನಲಿಡಬೇಕು.   ಮನಸ್ಸಮಾಧಾನ ಆಗಲು ಇದೊಂದು ಸದವಕಾಶ ಅನ್ನುವಿರಾ?

ವಿಭಾಗಗಳು
ಲೇಖನಗಳು

ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಶುಭ ಆಶಯಗಳು

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಶುಭ ಆಶಯಗಳುbhuvaneswari1

ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಸುಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಿಂದ ಚುನಾಯಿತರಾದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಮನವಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಬೆಳೆಸಿ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ಸಿಗಲಿ.

ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೊಂದು ಖೇದದ ವಿಷಯ. ಹೇಗೆ ಚೀನಾ, ಕೊರಿಯಾ, ಜಪಾನ್, ಜರ್ಮನಿ ಮತ್ತಿತರೇ ಮುಂದುವರೆದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವು ಅವರದ್ದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದೆಯೋ ಹಾಗೇ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳ ವಿದ್ಯೆಯೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಲಭ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಬುದ್ಧಿ ಜೀವಿಗಳು ಅವರವರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪದಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡೀಕರಿಸಿ ಪಾರಿಭಾಷಿಕ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಮುಂದಾಗಲಿ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಲಭ್ಯವಾಗಲಿ. ಆಗ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಕಲಿಯಬಹುದು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿಗರು ಮಾದರಿಯಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ, ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಚಿಂತನೆ.

ಇನ್ನೂ ನೋಡಿ ಕನ್ನಡದ ಸೊಗಡಿಗೆ ಮಾರು ಹೋಗಿ ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದ ರೆವರೆಂಡ್ ಫಾದರ್ ಕಿಟ್ಟೆಲ್ ಅವರು ಕನ್ನಡ ಕಲಿತು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಪಾರಿಭಾಷಿಕ ರಚಿಸಿದರು. ಇವರು ಮೂಲತ: ಜರ್ಮನಿಯವರು. ಇನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಜಾಸ್ತಿ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದವರು ಇರುವುದು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಕವಿಗಳ ಮನೆ ಮಾತು ಕನ್ನಡವಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಕನ್ನಡದ ಮೊದಲ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆಗಿದ್ದ ತಳುಕಿನ ವೆಂಕಣ್ಣಯ್ಯನವರ ಮನೆ ಮಾತು ತೆಲುಗು. ಅವರು ಅವರ ಶಿಷ್ಯಂದಿರುಗಳಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಹಾಕಿ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಂಥವರು. ಇಂತಹ ಮಹನೀಯರ ಸಾಲಿಗೇ ಸೇರುವ ಡಿ.ವಿ.ಗುಂಡಪ್ಪ, ದ.ರಾ.ಬೇಂದ್ರೆ, ಕನ್ನಡ ಕುಲ ಪುರೋಹಿತ ಎಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದ ಆಲೂರು ವೆಂಕಟರಾಯರು, ಇತ್ಯಾದಿ ಮಹಾಪುರುಷರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಾವು ತಿಳಿದು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ತರುಣ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಅವರುಗಳು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಹಿರಿಮೆ ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇವರೆಲ್ಲ ಪ್ರಾತ:ಸ್ಮರಣೀಯರು. ಇಂದಿನ ಮಹಾಪುರುಷರುಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿರುವ ನಡೆದಾಡುವ ದೇವರೆಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಶಿವಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮಿಜಿಗಳನ್ನೂ ಹೆಸರಿಸಬಹುದು. ಇವರುಗಳಿಂದಲೇ ಕನ್ನಡದ ಭಾಷೆಯ ಶ್ರೀಗಂಧ ವಿಶ್ವದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಪಸರಿಸಿರುವುದು.

ಈಗೀಗ ಪರಭಾಷೀಯರ ದಾಳಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳವಾಗಿದೆ. ಈಗಿನ ಕನ್ನಡ ನಾಡು ಇನ್ನೊಂದು ಹಾಳು ಹಂಪೆಯಾಗಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡೋದು ಬೇಡ. ಈ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ನಾವು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ತಿಳಿದು ಕಲಿಯೋಣ. ಕಲಿತು ಕಲಿಸೋಣ. ಕಲಿಸಿ ಬೆಳೆಯೋಣ. ಬೆಳೆದು ನಾಡನ್ನೂ ಬೆಳೆಸಿ, ಸದೃಢಗೊಳಿಸೋಣ. ಇದು ನಮ್ಮ ಮೊದಲನೆಯ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಲಿ.

ಹಾಗೆಂದು ಯಾವ ಭಾಷೆಗಳೂ ನಮಗೆ ವೈರಿಗಳಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳೂ ತಾಯಿಯಂದಿರ ಹಾಗೆ.
ಯಾವ ತಾಯಿಯೂ ಕೆಟ್ಟವಳಲ್ಲ. ಅವಳು ಮಾಡುವುದೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿಯೇ. ಇತರ ಭಾಷೆಗಳನ್ನೂ ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಾಗಬಾರದು. ಈಗೀಗ ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಚಿಕ್ಕದಾಗುತ್ತಿದೆ. ಯಾರು ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಜೀವನ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪ್ರಮೇಯ ಬರಬಹುದು. ಎಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬೇಕೋ ಅಲ್ಲಿಯ ಭಾಷೆ, ಜನಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೀಗೇ ಕನ್ನಡನಾಡಿಗೆ ಬರುವ ಪರಭಾಷಿಯರೂ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸೋಣ, ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿ ಗಳಿಸೋಣ. ಕನ್ನಡದ ಸೊಗಡನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೇ ಸಾರೋಣ.

ಜೈ ಕರ್ನಾಟಕ ಮಾತೆ

ಸಿರಿಗನ್ನಡಂ ಗೆಲ್ಗೆ – ಕನ್ನಡ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಬೆಳಗೇ

ವಿಭಾಗಗಳು
ಆಚಾರ-ವಿಚಾರ - Rituals ಲೇಖನಗಳು

ದೇಶದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ದೀಪಾವಳಿ


ಭವಿಷ್ಯೋತ್ತರ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ (೧೪೦-೭೧) ಹೇಳಿರುವ ಉಕ್ತಿ ಹೀಗಿದೆ

ಉಪಶಮಿತ ಮೇಘನಾದಂ
ಪ್ರಜ್ವಲಿತ ದಶಾನನಂ ರಮಿತರಾಮಂ|
ರಾಮಾಯಣಮಿದಂ ಸುಭಗಂ
ದೀಪದಿನಂ ಹರತು ವೋ ದುರಿತಂ||

devi1.JPG
ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಮೇಘನಾಥನು (ಇಂದ್ರಜಿತು) ಶಾಂತನಾಗುವಂತೆ ಈ ಮಹೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಮೇಘನಾದವು (ಗುಡುಗು) ಶಾಂತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ದಶಮುಖರಾವಣನು ಸುಡಲ್ಪಡುವಂತೆ ಇದರಲ್ಲಿ ದಶೆ(ಬತ್ತಿ)ಗಳನ್ನು ಉರಿಸಲ್ಪಡುವುದು. ಅಲ್ಲಿ ರಾಮನು ರಮಿಸುವಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೀರಾಮನೂ ಮತ್ತು ರಮಣಿಯರೂ ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ರಾಮಾಯಣದಂತೆ ರಮಣೀಯವಾಗಿರುವ ದೀಪಾವಳಿ ಮಹೋತ್ಸವ ದಿನವು ನಮ್ಮ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲಿ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲದೇ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ದೇಶಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅತ್ಯಂತ ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಲ್ಪಡುವ ಕೆಲವೇ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ, ದೀಪಾವಳಿಯೂ ಮುಖ್ಯವಾದುದು. ಇದನ್ನು ನಾಡಹಬ್ಬವಾಗಿಯೂ ಆಚರಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವುಂಟು.

ದೀಪಗಳ ಆವಳಿ – ಸರಮಾಲೆ – ದೀಪಗಳ ಸಾಲು ಎಂದರ್ಥ. ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತೀಕ ದೀಪೋತ್ಸವ, ಶಿವ ದೀಪೋತ್ಸವ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ದೀಪೋತ್ಸವಗಳೆಂದು ಕರೆದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ದೀಪಗಳನ್ನು ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಹಚ್ಚಿಡುವರು. ಮುಂದೆ ಕಾರ್ತೀಕ ದೀಪೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ದೀಪಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ದೀಪಾವಳಿಯು ನಾಂದಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ದೀಪಾವಳಿ ಉತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ಪೂಜೆ, ನರಕಾಸುರನ ವಧೆ, ಬಲೀಂದ್ರ ವಿಜಯದ ಪೂಜೆ, ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಪೂಜೆ, ಮಹಾದೇವನ ಪೂಜೆ, ಮಹಾರಾತ್ರಿಯ ಪೂಜೆ, ಕುಬೇರನ ಪೂಜೆ, ಯಮಧರ್ಮರಾಜನ ಪೂಜೆ, ಗೋವಿನ ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಗೋವರ್ಧನ ಪೂಜೆಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುವರು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಶು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಲಾಗುವುದು. ಇಷ್ಟಲ್ಲದೇ ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೀಪದಾನವನ್ನೂ ನಡೆಸುವರು. ಇಷ್ಟಲ್ಲದೇ ವಿಶೇಷ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಯಾ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕೌಮುದೀ ಮಹೋತ್ಸವ, ನರಕ ಚತುರ್ದಶೀ, ಬಲಿಪಾಡ್ಯಮಿ, ವೀರಪ್ರತಿಪದಾ, ಭಗಿನೀ ದ್ವಿತೀಯಾ (ಬಿಹಾರ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಭಾವುದೂಜ್), ಸೋದರ ಬಿದಿಗೆ (ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಭಾವುಬೀಜ್) ಇತ್ಯಾದಿ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುವರು.

deepa1.JPG
ಆಶ್ವಯುಜ ಮಾಸ ಕೃಷ್ಣ ಪಕ್ಷದ ತ್ರಯೋದಶಿಯ ಸಂಜೆ ಶುದ್ಧವಾದ ನೀರನ್ನು ಮನೆಯ ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರೆಗಳಿಗೂ ಸ್ನಾನಕ್ಕಾಗಿಯೂ ತುಂಬಿಟ್ಟು, ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಪಮೃತ್ಯ ನಿವಾರಣೆಗಾಗಿ ಯಮಧರ್ಮರಾಜನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಮನೆಯ ಹೊರಗಡೆ ದೀಪವನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸಿಡುವರು. ಇದಕ್ಕೆ ಯಮದೀಪ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸುವರು. ಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದಲೂ, ಪಾಶದಂಡಗಳಿಂದಲೂ, ಕಾಲಪುರುಷನಿಂದಲೂ ಮತ್ತು ಶ್ಯಾಮಾದೇವಿಯಿಂದಲೂ ಕೂಡಿದ ಸೂರ್ಯಪುತ್ರ ಯಮಧರ್ಮರಾಜನು ತ್ರಯೋದಶಿಯ ಈ ದೀಪದಾನದಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುವನು. ಅಂದಿನ ದಿನವನ್ನು ನೀರು ತುಂಬುವ ಹಬ್ಬವೆಂದೂ ಕರೆವರು. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನೀರು ಕಾಯಿಸುವ ಒಲೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆದು ಅದಕ್ಕೆ ಅರಿಶಿನ, ಕುಂಕುಮಗಳೊಂದಿಗೆ ರಂಗೋಲಿಯನ್ನಿಟ್ಟು ಮಾರನೆಯ ದಿನದ ಅಭ್ಯಂಜನ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಅಣಿಗೊಳಿಸುವರು.
ಮಾರನೆಯದಿನ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಂಜನ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಹೊಸದಾಗಿ ಮದುವೆಯಾದ ಅಳಿಯ ಮತ್ತು ಅವನ ಬಂಧುಬಳಗವನ್ನು ಕರೆಸಿ ಸುಖ ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವುದೂ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಅಭ್ಯಂಜನ ಸ್ನಾನದಿಂದ ನರಕಾಂತಕನಾದ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನರಕಭೀತಿ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ. ಅಭ್ಯಂಜನಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಎಣ್ಣೆ ಮತ್ತು ಪುಡಿಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದು ನರ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವುದು. ಅಂದು ಯಮಧರ್ಮರಾಜನಿಗೆ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ತಿಲತರ್ಪಣವನ್ನು ಕೊಡುವ ವಿಧಿಯೂ ಇದೆ. ಅಂದು ಬೈಗಿನಲ್ಲೂ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಮಕ್ಕಳಾದಿಯಾಗಿ ದೊಡ್ಡವರೂ ಸೇರಿ ಪಟಾಕಿ, ಬಾಣ ಬಿರುಸುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು ನಲಿಯುವರು. ನರಕಪರಿಹಾರಕ್ಕೋಸ್ಕರವಾಗಿ ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ, ಮಠ, ಬೃಂದಾವನ ಮತ್ತು ಮನೆಗಳ ಅಂಗಳಗಳಲ್ಲಿ, ನದಿ, ಬಾವಿ ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾಲ್ಕು ಬತ್ತಿಗಳುಳ್ಳ ದೀಪಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿಡುವರು.

untitled1.JPG
ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಅಭ್ಯಂಜನ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅರಳಿ, ಅತ್ತಿ, ಮಾವು, ಆಲ ಮತ್ತು ಪ್ಲಕ್ಷ ಎಂಬ ಮರಗಳ ತೊಗಟೆಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದರಿಂದ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ದೇವತಾ ಪೂಜೆಯ ನಂತರ ಪಿತೃ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಕೊಡುವ ಪದ್ಧತಿಯೂ ಇದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗಿ ಉತ್ತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇತರೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಪೂರ್ತಿ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿ ಸಂಪತ್ತಿನ ಒಡತಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವರು. ವರ್ತಕರು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವರು. ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ತಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ತಾಂಬೂಲವನ್ನು ನೀಡುವರು. ಅಂದು ಅವರುಗಳಿಗೆ ಇದು ಹೊಸವರ್ಷದ ಮೊದಲ ದಿನ. ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಧನಾಧಿಪತಿಯಾದ ಕುಬೇರನನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸುವ ವಾಡಿಕೆ ಇದೆ. ಅಂದು ಮುಂಬಯಿಯ ಶೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ (ಇತರೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ) ಮೂರತ್ ಟ್ರೇಡಿಂಗ್ ಅಥವಾ ಮುಹೂರ್ತ ವ್ಯಾಪಾರವೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವರು. ಪ್ರತಿ ಮನೆ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಎಂದರೆ ಒಂದು ಗ್ರಾಮಿನಷ್ಟು ಚಿನ್ನ ಅಥವಾ ಬೆಳ್ಳಿಯನ್ನು ಕೊಳ್ಳುವುದೂ ವಾಡಿಕೆ. ಅಂದು ಚಿನಿವಾರರ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಜೋರಿನಿಂದ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗುವುದು. ಅಂದು ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ನೆಂಟರಿಷ್ಟರುಗಳಿಗೆ ಬಾಗಿನ ಕೊಡುವುದೂ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ನೀಡುವರೆಂದು ಈಗೀಗ ಒಣಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು (ಡ್ರೈಫ್ರೂಟ್) ಕೊಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದಲ್ಲದೇ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಬೆಳ್ಳಿ ಅಥವಾ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯವನ್ನೂ ನೀಡುವರು. ಕೆಲಸಗಾರರಿಗೆ ಮಾಲೀಕರು ಬೋನಸ್, ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನಿತ್ತರೆ, ದೈನಂದಿನ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಹಾಲಿನವರು, ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಸರಬರಾಜು ಮಾಡುವವರು, ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ಕಾಯುವ ರಕ್ಷಣಾ ಪಡೆಯವರು, ಕ್ಯಾಂಟೀನಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು, ಮಹಾನಗರಪಾಲಿಕೆಯ ಕೆಲಸಗಾರರು, ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ದೂರವಾಣಿ ಇಲಾಖೆಯವರು, ಮತ್ತಿತರೇ ಮಂದಿಗಳಿಗೂ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಹಣವನ್ನು ಕೊಡುವ ಪರಿಪಾಠವಿದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಇದು ಅತಿರೇಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಹಣ ನೀಡದವರನ್ನು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ಹಣ ನೀಡುವಂತೆ ಮಾಡುವರು ಅಥವಾ ಅವರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಜಗಳಕ್ಕಿಳಿಯುವರು.

ಕಾರ್ತಿಕ ಶುದ್ಧ ಪ್ರಥಮಾ ತಿಥಿಯಂದು ಬಲಿಪಾಡ್ಯಮಿ. ಅಂದು ಸ್ವಾತಿ ನಕ್ಷತ್ರವಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ದಿನ. ಅಂದಿನ ಮುಖ್ಯ ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಲೀಂದ್ರ ಪೂಜೆಯೂ ಒಂದು. ಬಲೀಂದ್ರನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಐದು ಬಣ್ಣದ ಪುಡಿಗಳಿಂದ ರಚಿಸಬೇಕು ಅಥವಾ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಬೇಕು. ಆತನೊಡನೆ ಆತನ ಪತ್ನಿ ವಿಂಧ್ಯಾವಳೀ ಮತ್ತು ಪರಿವಾರದ ರಾಕ್ಷಸರಾದ ಬಾಣ, ಕೂಷ್ಮಾಂಡ ಮತ್ತು ಮುರರನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಬೇಕು. ಬಲೀಂದ್ರನನ್ನು ಕರ್ಣಕುಂಡಲ, ಕಿರೀಟ ಮುಂತಾದ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕಾರಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಕಮಲದ ಹೂ, ಸುವರ್ಣ ಪುಷ್ಪ, ಗಂಧ, ಧೂಪ, ದೀಪ ಮತ್ತು ನೈವೇದ್ಯಗಳಿಂದ ಆತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಲೀಂದ್ರನ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಹಸುವಿನ ಸಗಣಿಯಿಂದ ಮಾಡುವರು. ಬಲಿ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ದಾನವನ್ನು ಮಾಡುವುದರಿಂದ ದಾನವು ಅಕ್ಷಯವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುವನು ಎಂಬ ಪ್ರತೀತಿ ಇದೆ. ಅಂದಿನ ದಿನದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಪಾರ್ವತಿಯೊಡನೆ ಪಗಡೆಯಾಡಿದಂತೆ, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಗಡೆ ಮತ್ತು ಜೂಜುಗಳನ್ನಾಡುವರು. ಅಂದು ಜಯ ಹೊಂದಿದವರು ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಜಯ ಹೊಂದುವರು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ. ಅಂದು ಹಸುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಎತ್ತುಗಳಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು. ಅವುಗಳಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಗೋವರ್ಧನ ಪರ್ವತವನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಗೋವರ್ಧನ ಗಿರಿಗೆ ಹೋಗಲಾಗದವರು ಆ ಪರ್ವತದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ರಾತ್ರಿಯ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಹಸು ಕರು ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಬೆಂಕಿಯ ಮೇಲೆ ಓಡಿಸುವರು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಿಚ್ಚು ಹಾಯಿಸುವ

om.JPG
ುದು ಎಂದು ಕರೆವರು. ಇದರಿಂದ ಪಶುಗಳ ಮೇಲೆ ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಗಳ ಆಕ್ರಮಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ.

ಕಾರ್ತಿಕ ಶುದ್ಧ ದ್ವಿತೀಯಾ ತಿಥಿಯಂದು ಉತ್ತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಭಾವು ದೂಜ್ ಎಂದೂ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಭಾವುಬೀದ್ ಎಂದೂ, ಇತರೆ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ಭ್ರಾತೃದ್ವಿತೀಯಾ, ಯಮದ್ವಿತೀಯಾ, ಭಗಿನೀದ್ವಿತೀಯಾ ಅಥವಾ ಸೋದರಿ ಬಿದಿಗೆ ಎಂದು ಹಬ್ಬವನ್ನಾಚರಿಸುವರು. ಆ ದಿನದಂದು ಯಮಧರ್ಮರಾಜನು ತನ್ನ ಸೋದರಿಯಾದ ಯಮುನಾದೇವಿಯ ಮನೆಗೆ ತೆರಳಿ ಆಕೆಯ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನೆಂದು ಪ್ರತೀತಿ ಇದೆ. ಅಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಪುರುಷರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡದೇ, ಸೋದರಿಯ ಮನೆಗೆ ಔತಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಆಕೆಗೆ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ಇತ್ತು ಗೌರವಿಸಬೇಕು. ಅಂದು ಯಮನಿಗೂ, ಯಮುನಾದೇವಿಗೂ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನಿಗೂ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲದೇ ಚಿರಂಜೀವಿಗಳಾದ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ, ಬಲಿ, ವ್ಯಾಸ, ಹನುಮಂತ, ವಿಭೀಷಣ, ಕೃಪ, ಪರಶುರಾಮ ಮತ್ತು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಇವರುಗಳಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು.

ಛಠ್ ಪೂಜೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳು. ಈ ವ್ರತದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳು. ಈ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ದಿನ ವ್ರತಾರ್ಥಿಗಳು ಗಂಗಾ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲೇ ಇರುವರು. ಅಂದು ಕಟ್ಟುಪವಾಸ ಮಾಡುವರು. ಅಂದು ಬೆಳಗಿನಲ್ಲೇ ಭಕ್ತರು ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೈವೇದ್ಯ ಅರ್ಪಿಸಲು ಗಂಗೆಯ ನೀರನ್ನು ಮನೆಗೆ ತರುವರು. ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕೆಂದು ಅರ್ಪಿಸಲು ಖೀರು ( ಪಾಯಸ ), ಪೂರಿ ಮತ್ತು ಬಾಳೆಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಇಡುವರು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಸಂಜೆಗೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯದೇವರಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವರು. ರಾತ್ರಿಯಾದೊಡನೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಕಬ್ಬಿನ ಜಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಆನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಟ್ಟು ಹಣತೆಗಳಲ್ಲಿ ದೀಪವನ್ನು ಹಚ್ಚಿಟ್ಟು ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವರು. ನಂತರ ಅಗ್ನಿ ದೇವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವರು. ನಸುಕಿನ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ನದೀ ದಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಂತರ ತಾವು ಅದನ್ನು ಪ್ರಸಾದವೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸುವರು.

ಹೊಸದಾಗಿ ಮದುವೆಯಾದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆಸಿ, ದೀಪಾವಳಿಯ ನಂತರ ಈ ಛಠ್ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ ಮಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಅಳಿಯನಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ನೀಡುವರು.

deepa.JPG
ಈ ಹಬ್ಬಗಳ ಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಸಗಣಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಮಿನಾಶಕ ಅಂಶವಿದೆ. ಅಂದು ಸಿಡಿಸುವ ಪಟಾಕಿ ಸುಡುಮದ್ದುಗಳಿಂದ ಹುಳು ಹುಪ್ಪಟೆಗಳು ನಾಶವಾಗಿ ಬೆಳೆಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವುದು.

ಎಲ್ಲ ಓದುಗರಿಗೂ ಮತ್ತು ಅವರುಗಳ ಬಂಧು ಬಾಂಧವರಿಗೂ ದೀಪಾವಳಿಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

ಸಕಲಂ ಸನ್ಮಂಗಳಾನಿ ಭವತು.

ವಿಭಾಗಗಳು
ಲೇಖನಗಳು

ಗಟಾರಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ

ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಇಂದೂ ಕೂಡ ಬೆಳಗ್ಗೆ ೮ಕ್ಕೆ ಕಛೇರಿ ತಲುಪಿದಾಗ, ಕಂಡ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ದೃಶ್ಯವೆಂದರೆ, ಎಂದೂ ೧೦ ಘಂಟೆಗೆ ಮೊದಲು ಕಛೇರಿಗೆ ಬರದ ಪವಾರ್ ನನಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಬಂದು ನನ್ನ ಕ್ಯಾಬಿನ್ನಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡು ಮುಗುಳ್ನಗೆಯನ್ನು ಸೂಸಿದನು. ಇವತ್ತು ನನಗೇನು ವಕ್ಕರಿಸಿತಪ್ಪಾ ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಕೈಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವನು ’ಸಾಬ್, ಬಾರಿಶ್ ಹೈ ಕ್ಯಾ? ಭೀಗ್ ನಹೀಂ ಗಯಾ ನ? ಚಾಯ್ ಲೇಕೇ ಆವೂಂ?’ ಅಂತ ಮಾತನಾಡಿಸಿದನು. ’ಆಜ್ ಕ್ಯಾ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಹೈ ಪವಾರ್, ಸೂರಜ್ ಕಿಸ್ ತರಹ್ ನಿಕಲಾ ಹೈ’ ಎಂದು ಪ್ರತಿ ಆಡಿದೆ. ಅದಕ್ಕವನು, ’ಮಜಾಕ್ ಕರ್ತೆ ಹೈಂ ಕ್ಯಾ ಸಾಬ್. ಆಜ್ ಗಟಾರಿ ಹೈ ನ, ಆಪ್ ತೊ ಹಮಾರೆ ಲಿಯೇ ಭಗವಾನ್ ಜೈಸಾ ಹೈ’. ಥತ್ ಕುಡುಕ ನನ್ಮಗನೇ, ನಿನಗೇ ನಾನು ದೇವರಾ? ಕುಡಿಯಲು ಕಾಸು ಕೊಟ್ಟರೆ, ಕುಡಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ದೆವ್ವ ಬಿಡಿಸ್ತೀಯಾ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ, ಅದೆಲ್ಲಿದ್ದರೋ ಏನೋ, ಹೋಟ್ಕರ್ ಮತ್ತು ಚವಾಣ್ ಕೂಡಾ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. ಸಾಬ್, ಕಮ್ ಸೆ ಕಮ್ ಪಾಂಚ್ ಸೌ ರುಪಯಾ ದೇ ದೋ. ಆಪ್ಕೊ ಮಾಲೂಮ್ ಹೈ ಕ್ಯಾ, ಹಮಾರ ಬಚ್ಚೇ ಕೊ ಆಪ್ ಕಾ ಹೀ ನಾಮ್ ರಖಾ ಹೈ! ಎಲಾ ಕಳ್ ನನ್ ಮಕ್ಳಾ, ಸುಮ್ನೆ ಇದ್ದಷ್ಟೋ ನನ್ನನ್ನೇ ಅಲ್ಲಾಡಿಸೋಕ್ಕೆ ಹೊರಟ್ರಾ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡು, ಅಭಿ ಜ್ಯಾದಾ ಬಾತ್ ಕಿಯಾ ತೋ ಆಪ್ ಲೋಗೋಂ ಕೋ ಮೆಮೊ ದೇತಾ ಹೂಂ. ಅಂತ ಅರಚಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಅವರುಗಳು ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಅರಿವಾಯ್ತು, ಇವತ್ತು ಗಟಾರಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯ ಅಂತ.

ಗಟಾರಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯ – ಇದೂ ಒಂದು ಉತ್ಸವವೇ!

ಆಷಾಢ ಮಾಸದ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ದಿನದ ಮಾರನೆಯ ದಿನವೇ ಶ್ರಾವಣ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವುದು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಶ್ರಾವಣವನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾಯುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯದ ಸಂಗತಿ. ಹೊಸದಾಗಿ ಮದುವೆಯಾದ ದಂಪತಿಗಳು ಆಷಾಢ ಮಾಸದ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿದ್ದು ಮರುಗೂಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ, ಹಿರಿಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶ್ರಾವಣದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹಬ್ಬದ ಸಾಲನ್ನು ಎದುರು ನೋಡುವುದೇ ಸಂಭ್ರಮ.

ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಂತೂ ಶ್ರಾವಣ – ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಏನಾದರೊಂದು ಹಬ್ಬಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಮುನ್ನಾದಿನದ ಈ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಯಾರಿಗೂ ಅಷ್ಟು ಮಹತ್ವದಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಗಂಡಸರಿಗೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಕುಡಿತದ ಚಟ ಇರುವವರಿಗೆ ಇಂದೊಂದು ದೊಡ್ಡದ ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಏನೇನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ನೌಕರರು, ಇಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಇದೆ, ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ – ಸಂಜೆ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಇದೆ, ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ತು ಹೋದರು – ಅರ್ಜಂಟಾಗಿ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿದೆ ಎಂದು ಸಬೂಬುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನವೇ ಹೋಗುವೆವು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವತ್ತಿನ ದಿನ ಏಕೋ ಸರಿ ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಏನೇನೋ ತೊಂದರೆಗಳಾಗಿವೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಅವರಿಗೆ ಬೇಗನೆ ಹೋಗಲು ಅನುಮತಿಯನ್ನಿತ್ತಿದ್ದೆ. ನಂತರ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಇವರೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರು ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ನಕ್ಕು, ನೀನೊಬ್ಬ ಕುರಿ, ಅವರು ಏನೋ ಹೇಳಿದರಂತೆ, ಇವನು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಂಬಿ ಅವರುಗಳನ್ನು ಬೇಗನೇ ಹೋಗಲು ಬಿಟ್ಟನಂತೆ. ಲೇ ಪೆಕರಾ! ಇವತ್ತು ಗಟಾರಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಅಲ್ವಾ? ನಿನಗೆ ತಿಳಿಯದೇ ಎಂದರು. ಇವತ್ತು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆದರೇ ಇದ್ಯಾವುದಿದು ಗಟಾರಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ. ಗಟಾರ ಎಂದರೆ ಮೋರಿ. ಮೋರಿಗೂ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಗೂ ಎಲ್ಲಿಗೆಲ್ಲಿಯ ಸಂಬಂಧ. ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ಅದೇನು ಇವತ್ತಿನ ವಿಶೇಷ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ಹೀಗಿದೆ.
ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾವಣ ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿ (ವರ್ಷ ಋತು) ಹಿಂದುಗಳಿಗೆ ಬಹಳ ವಿಶೇಷವಾದದ್ದು. ಈ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸೋಮವಾರಗಳು, ಶನಿವಾರಗಳು, ಗಣೇಶ ಉತ್ಸವ (10 ದಿನಗಳು), ನಾಗರ ಪಂಚಮಿ, ಕೃಷ್ಣ ಜನ್ಮಾಷ್ಟಮಿ, ನಾರಿಯಲ ಪೂರ್ಣಿಮ (ಮೀನುಗಾರರ ವಿಶೇಷ ಹಬ್ಬ) ಮುಂತಾದ ದಿನಗಳಲ್ಲು ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುವರು. ಹಾಗಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜನಗಳು ಮಾಂಸಾಹಾರ ಮತ್ತು ಮದ್ಯವನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ತಿಂಗಳುಗಳು ಬರುವ ಮುಂಚಿನ ದಿನ ಎಂದರೆ ಆಷಾಢ ಮಾಸದ ಕೊನೆಯದಿನದಂದು ಹೆಚ್ಚಿನದಾದ ಗಂಡಸರು ಕಂಠಪೂರ್ತಿ ಮದ್ಯ ಕುಡಿದು ಬೀಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಶ್ಯ. ಬಹುಶ: ಇವರುಗಳ ಕುಡಿತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮೋರಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದರೆ ಗಟಾರಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಳುವ ಕಾರಣ, ಈ ದಿನವನ್ನು ಗಟಾರಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯ ಎಂದೆನುವರು. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೀನುಗಳು ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಇಡುವ ಕಾರಣ, ಅವುಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯಲು ಬಿಡಲು ಇದೊಂದು ಸಕಾಲ.

ಜನಗಳು ಮದ್ಯದಂಗಡಿಗಳ ಮುಂದೆ ಸರತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಕುಟುಂಬ ರಹಿತರಾಗಿದ್ದರೆ, ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಕುಡಿದು ಬಿದ್ದಿರಬಹುದೆಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಸಮುದ್ರ ತೀರದ ಊರುಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವರು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗೀ ವಾಹನಗಳು ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟವಂತೆ. ಚಿಕನ್ ಮತ್ತು ಖಾಸಗೀ ಮದ್ಯಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಬೇಡಿಕೆ ಇರುತ್ತದೆ. ವೃತ್ತಪತ್ರಿಕೆಗಳು ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೂ ಮಿಗಿಲಾದ ಮದ್ಯ ಮಾರಾಟವಾಗಿದೆಯಂತೆ. ಮದ್ಯದಂಗಡಿಯ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಈ ದಿನ ದೀಪಾವಳಿ ಇದ್ದಂತೆ ಎಂದು ವರದಿಯಾಗಿದೆ. ಸಂಜೆಯ ಮಾಮೂಲಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಲೋಕಲ್ ಟ್ರೈನ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಜನಸಂದಣಿ ಕಡಿಮೆ ಇರುವುದು. ಅದೇ ಸರಿರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನದಾದ ಜನಸಂದಣಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಮೋರಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವರನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೋಗುವ ಕುಟುಂಬ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಕಾಣುವುದು ಮತ್ತು ಕುಡಿದವರನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಮಜದ ವಿಷಯ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರುಗಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮಾತುಗಳು ತಮಾಷೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಬಾಯ ವಾಸನೆಯಿಂದ ನಾವುಗಳು ಮೂರ್ಛೆ ಹೋಗಿದಿದ್ದರೆ ಸಾಕಷ್ಟೆ.

ಹುಂ! ನಿಮಗೆ ಈ ಗಟಾರಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತಾ?

ವಿಭಾಗಗಳು
ಲೇಖನಗಳು

That dreadful day

recapitulation from memory

This article was written on the afternoon of July 27, 2005 after coming walking all the way from bandra to goregaon. After writing, i was just browsing the e-edition of mid-day newspaper for latest news. Also saw kannada e-paper http://thatskannada.oneindia.in and udayavani sunday edition. In kannada e-paper there was not much of news about this. I thought I should convey our well being our people through this media, which reaches mass very rapidly. I wrote a detailed article on my experience and sent the same to http://thatskannada.oneindia.in. For my surprise, the article was published with 10 minutes – without editing. I am trying to put before you that article in english version.

See, how one rain can show the entire man kind of above one crore and a metropolitan city as negligible. In one stroke it showed the doors of hell. nature has shows its visvarupa. I am placing before the truth which I saw and experienced.

At this juncture, I want to share one hindi song which is apt for that day’s (July 26) evening.

roz sham ati thi magar o vaisa na thi
bus
That dreadful day, July 26th. My daughter had gone to her college at andheri. since morning it was pouring heavily. Usually even during heavy people would be doing there daily chores, as usual. No body will feel much damage. But this time rainfall was 94.4 cms in one single day. This is a record in the past 100 years. In the entire country this has happened only 4 to 5 times.
As usual like any other rainy day my daughter left for her college (Bhavan’s) at Andheri from Goregaon quarters at about 1 pm. It was raining incessantly. Around 3 pm when the corridor of the college was flooded with water the college authorities advised the students to go home. By the time, My daughter and 30 to 35 of her classmates were coming out of the gate of the college, the water level had increased above their waist level and consistently it was increasing. Some of them ventured to go towards andheri local station. At the same time, one lady of the neighbouring building residing in the second floor called these girls to go to her flat. By the time, these girls reached the second floor, the water had fully submerged the first floor. Majority of the low lying areas of Mumbai had the similar fate.
That day the main reason for the calamity apart from heavy reason was occurrence of hightide in the sea. As such, the backwater of sea had increased inflow of water into the city and alongwith heavy downpour the water submerged many of the low lying areas.

That lady who had called these girls to her flat had offered eatable and water. She had also allowed these people to stay there till the water level subsides and situation comes normal. She had even allowed these girls to make telephone call to their respective residences. Next day morning around 8 am the water level had subsided and these girls had called their home and reached their destinations safely. Can one expect this type of people in these days. First of all the flats in Mumbai would be very much congested because of the high cost of residence. Secondly, almost all the people of the city had faced the brunt of nature on that day. How anyone can think of others problem, when he himself is drowned in his own problem. Still I don’t know what relationship we had with them to take care of our children. Hats off to that great lady.

I will also tell you the fate of those children (my daughter’s friends) who had ventured into going to their residences from the college when the water level was increasing. These children when they tried to reach the nearby Andheri railway station, the water level had raised to their neck level. The water which flowing around them was dirty. Still they tried to go in the water. Near the railway station, they saw a bus full of children, young and old people. The bus was already half submerged in the water. These children also tried to board the bus. When they could not they tried to board the top of the bus. The bus could not bear the load and due to heavy load it started to tilting towards the ground and was about to fall down. Some nearby people had to bring ropes to make the bus stand and pull all those who were inside. Mind that the water level was raising and it was raining heavily. The entire western stretch of the railway track was fully submerged in the water. Those who had already ventured to reach home had to divert towards eastern side and go along the western express highway. The situation there again, was no better. Roads were full of water. All the vehicles were stranded on the roads. Along the roads the ditches, open man holes were not seen. While walking the road may had to become victim of these life suckers. Along the middle of the road, in between vehicles, these people have to move slowly wading the flooding water. Casualties were many and manifold. Majority who succumbed were small children and old people.
Now it is the turn to tell my story: On that dreadful day, around 3 pm I came to know that the local trains have stopped and running due to submerging of railway tracks. During rainy days this is usual at Mumbai and on these days employees would be allowed to leave early, informally. Sometimes, the news would be rumour. I left the Bank at 4 pm. There were no buses available to churchgate. As such, with friends I came by a cab to churchgate station. By the time I entered the station, there is not an inch of space in the station. How to enter the station, and where to stand. All the trains were stranded on as is where is basis. There was no hope of trains running at that juncture. I alongwith my colleague Shri BK Singh, waited for nearly two hours and sensed that there was no use in waiting. Roads were full of vehicles. At that time, another friend Capt Sirola and Shri Varma also joined with us. Capt Sirola suggested that we may try to go by a cab. For our luck none of the cabs were ready to come to goregaon. This I realised only the next day. Then we all four boarded a bus which was leaving for Andheri and standing near signal. The conductor of the bus was very prompt in giving tickets. We spent nearly two hours to realized that the bus has not even moved one kilometer. Then, Capt Sirola suggested that we can go to Central Office and building and stay overnight. Since he is a security officer, we also felt that his suggestion is apt.
By the time, we reached the Central Office Building, we were amazed. The entire Bank staff is there. Somebody at the enquiry counter informed us that the Bank has arranged for tea and snacks at HRDD. Also we were told that arrangement for dinner has also been made. We could not belief the gesture of this type. Soon we reached there. Mind that this the first time I am going to that Department. I could not believe that CGM of the department Shri Baizal Shaikh is mixing with all the people and enquiring whether they got tea and snacks and was also asking whether anything more required. This gesture made me mute. After sometime, I came down and we were informed the dinner arrangement has been made and all have been requested to go have. Since I won’t eat anything outside, I didn’t go. After some time, there was another surprise for me. At around 9 pm the CGM incharge of HRDD Shri Sandip Ghosh, was physically carrying loads of bread and jam for those who could not get proper dinner. What else one can expect from the Bank which is full of humanitarians. Really hats off to their unrelented efforts in keeping the zeal and enthusiasm of the staff. Irrespective of their grade bosses mixed with all the staff like a family. Later on, I was told that all the departments had made arrangements like this.
doubledecker
Around 10 pm somebody told me that a car is going towards goregaon. Anybody can go. I alongwith my friend went near the car to find that another unique security officer of our Bank i.e, a lady security officer Smt Priya Sharma was waiting alongwith her husband to ferry people to our quarters. I and my other friend accomipanied them. Shri Sharma is such a nice gentleman he entertained with light talk and gave entusiasim to us. He had put on the airconditoner in the car till the end. Till Siddhivinayak temple, we had no problem and went smoothly. From there onwards, it was horrible. Vehicles were moving bumper to bumper. No policeman were seen along the way. However, some of the social organizations were offering tea and biscuits on the way. Whether anybody can expect such a gesture. When the government machinery has failed in rendering its duty, non-governmental organizations did wonderful job. Nature’s fury had taught oneness among all people by putting in this type of situation. By the time we reached Bandra flyover all the roads were jammed with vehicles. Majority vehicles had gone out of fuel and owners had to just leave them on the road. There were instances of people dying due to suffocation inside the car while its door had got jammed.
Mr Sharma decided to go back to his office at Worli, Smt Sharma was eager to see her daughter kid. I and my friend also decided to go to quarters alongwith her. But how to go ahead. All the roads are closed and no mode of transport except going by walk. While Smt Sharma suggested to go by highway, I told her that it is too dangerous, because of water filled open manholes which could not identified. Finally we decided to trek all the way along the railway track. Along the track I saw series of trains stranded on the way and the tracks were filled with water. But the water was getting dried slowly. All the trains were full of commuters who were inside the coaches since previous day. Many were sleeping in the standing posture. Many mothers with small children in their hold were also seen. Those tiny toddlers were with smiling posing without the knowledge of what is happening around. While walking along the railway tracks the sharp stones were not painful. Rather I was enjoying the hardest day of my life. Is this the way for the nature to test the people?
emme

By the time we reached Santacruz station, we heard an announcement that the local from there would be leaving for Borivli. Smt Sharma and my friend could somehow sneak into the train. However, I could not enter. So, I decided to proceed on foot. By the time I reached Vile Parle station, I could see that the train had stopped in between. At the station there was another earlier train. It took 2 hours to reach Andheri station. Since no telephone was working and all the mobile services were jammed, I could not know the fate of my daughter. At Andheri I thought of making a search inside and outside the station. I could not succeed in locating her. After about an hour, I proceeded towards Goregaon. I was getting too tired. But the main insipiration I was getting was from elderly people and young mothers with small kids in their fold, also walking on the railway track. Before Goregaon station, the bridge which is built was running with full of reddish water. I saw there were two lorries loaded with some goods which were brought by the running water. Also plenty of buffaloes and other dead animals were flowing in the water. Can any one boast of their supremacy against the nature.
By 11 am I reached, home. I realized after removing the shoes that the shoes were torn into pieces, also the feet had turned into full white. Was just thinking whether it was my own foot? I got rejuvenated after having a cup of coffee. I was also happy to see that my daughter had reached home safely before me. Our Bank management very generous in declaring holiday for two consecutive days. Later on I came to know that people started coming home only the next days evening that is on July 27.
Immediately I thought of writing an article on my experience. I wrote this article immediately. Since no telephone was working, and internet was working I could not send my article to any paper. On 28th morning the internet services were resumed. I sent this article to kannada e-paper http://thatskannada.oneindia.in . To my surprise, the article was published with in 10 minutes. There were flood of e-mails coming on the mail box enquiring about our well being. Now I have written the same article in English and placing before you. If any of you can realize the mental and physical agony faced by mumbaikar, I would be grateful.

ವಿಭಾಗಗಳು
ಆಚಾರ-ವಿಚಾರ - Rituals

ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ತವಶರಣಂ

ಗೆಳೆಯ ಶ್ರೀಯುತ ನಾರಾಯಣ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ದತ್ತ ಭಜನೆಯನ್ನು ಬರೆದು ಕಳುಹಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಏರಿಸಿ, ಜೊತೆಗೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದ ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಮೊದಲಿಗೆ ಅವರ ಬರಹವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿರಿಸುವೆ.

ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ತವಶರಣಂ


ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ತವಶರಣಂ | ದತ್ತ ನಾಥ ತವಶರಣಂ ||

ತ್ರಿಗುಣಾತ್ಮಕ ತ್ರಿಗುಣಾತೀತ | ತ್ರಿಭುವನ ಪಾಲಕ ತವಶರಣಂ ||

ಶಾಶ್ವತಮೂರ್ತೇ ತವಶರಣಂ | ಶ್ಯಾಮಸುಂದರ ತವಶರಣಂ ||

ಶೇಷಾಭರಣ ಶೇಷಭೂಷಣ | ಶೇಷಶಾಯಿಯೇ ತವಶರಣಂ ||

ಷಡ್ಭುಜಮೂರ್ತೇ ತವಶರಣಂ | ಷಡ್ಭುಜಯತಿವರ ತವಶರಣಂ |

ದಂಡಕಮಂಡಲ ಗದಾ ಪದ್ಮ | ಶಂಖ ಚಕ್ರ ಧರ ತವಶರಣಂ ||

ಕರುಣಾನಿಧೇ ತವಶರಣಂ | ಕರುಣಾಸಾಗರ ತವಶರಣಂ ||

ಕೃಷ್ಣಾಸಂಗಮ ತರುವರವಾಸ | ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ತವಶರಣಂ ||

ಶ್ರೀ ಗುರುನಾಥ ತವಶರಣಂ | ಸದ್ಗುರುನಾಥ ತವಶರಣಂ ||

ಶ್ರೀಪಾದ ಶ್ರೀ ವಲ್ಲಭ ಗುರುವರ | ನೃಸಿಂಹ ಸರಸ್ವತಿ ತವಶರಣಂ ||

ಕೃಪಾಮೂರ್ತೇ ತವಶರಣಂ | ಕೃಪಾಸಾಗರ ತವಶರಣಂ ||

ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷ ಕೃಪಾವಲೋಕನ | ಕೃಪಾನಿಧೇ ತವಶರಣಂ ||

ಕಾಲಾಂತಕ ತವಶರಣಂ | ಕಾಲನಾಶಕ ತವಶರಣಂ ||

ಪೂರ್ಣಾನಂದ ಪೂರ್ಣಪರೇಶ | ಪುರಾಣಪುರುಷ ತವಶರಣಂ ||

ಜಗದೀಶ್ವರ ತವಶರಣಂ | ಜಗನ್ನಾಥ ತವಶರಣಂ ||

ಜಗತ್ಪಾಲಕ ಜಗದಾಧೀಶ | ಜಗದೋದ್ಧಾರಕ ತವಶರಣಂ ||

ಅಖಿಲಾಂತಕ ತವಶರಣಂ | ಅಖಿಲೈಶ್ವರ್ಯ ತವಶರಣಂ ||

ಭಕ್ತಜನಪ್ರಿಯ ಭವಭಯನಾಶಕ | ಪ್ರಸನ್ನವದನ ತವಶರಣಂ ||

ದಿಗಂಬರ ತವಶರಣಂ | ದೀನದಯಾಘನ ತವಶರಣಂ ||

ದೀನನಾಥ ದೀನದಯಾಲೊ | ದೀನೋದ್ಧಾರಕ ತವಶರಣಂ ||

ತಪೋಮೂರ್ತೇ ತವಶರಣಂ | ತೇಜೋರಾಶೇ ತವಶರಣಂ ||

ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದ ಬ್ರಹ್ಮಸನಾತನ | ಬ್ರಹ್ಮಮೋಹನ ತವಶರಣಂ ||

ವಿಶ್ವಾತ್ಮಕ ತವಶರಣಂ | ವಿಶ್ವರಕ್ಷಕ ತವಶರಣಂ ||

ವಿಶ್ವಾಂಬರ ವಿಶ್ವಜೀವನ | ವಿಶ್ವಪರಾತ್ಪರ ತವಶರಣಂ ||

ವಿಘ್ನಾಂತಕ ತವಶರಣಂ | ವಿಘ್ನನಾಶಕ ತವಶರಣಂ ||

ಪ್ರಣವಾತೀತ ಪ್ರೇಮವರ್ಧನ | ಪ್ರಕಾಶಪುರುಷ ತವಶರಣಂ ||

ನಿಜಾನಂದ ತವಶರಣಂ | ನಿಜಪದದಾಯಕ ತವಶರಣಂ ||

ನಿತ್ಯ ನಿರಂಜನ ನಿರಾಕಾರ | ನಿರಾಧಾರ ತವಶರಣಂ ||

ಚಿದ್ಘನಮೂರ್ತೇ ತವಶರಣಂ | ಚಿದಾಕಾರ ತವಶರಣಂ ||

ಚಿದಾತ್ಮರೂಪ ಚಿದಾನಂದ | ಚಿತ್ಸುಖಕಂದ ತವಶರಣಂ ||

ಅನಾದಿಮೂರ್ತೇ ತವಶರಣಂ | ಅಖಿಲವತಾರ ತವಶರಣಂ ||

ಅನಂತಕೋಟಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡನಾಯಕ | ಅಘಟಿತಘಟನಾ ತವಶರಣಂ ||

ಭಕ್ತೋದ್ಧಾರ ತವಶರಣಂ | ಭಕ್ತರಕ್ಷಕ ತವಶರಣಂ ||

ಭಕ್ತಾನುಗ್ರಹ ಭಕ್ತಜನಪ್ರಿಯ | ಪತಿತೋದ್ಧಾರಕ ತವಶರಣಂ ||

ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಮಾಸದ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ದಿನ ದತ್ತ ಜಯಂತಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಮೊದಲು ವ್ರತದ ಆಚರಣೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವುದು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ‘ಗುರುಚರಿತ್ರೆ’ ಎಂಬ ಗ್ರಂಥದ ಪಾರಾಯಣೆ ಮಾಡುವರು. ದಿನಕ್ಕೆ ಇಂತಿಷ್ಟೇ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಓದಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವಿದೆ. ದಿನ ಪೂರ್ತಿ ಏನನ್ನೂ ತಿನ್ನಬಾರದು. ಪಾರಾಯಣೆ ಮತ್ತು ದೇವರ ನಾಮ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಬೇಕು (ಓಂ ದ್ರಾಂ ಮೋಂ ಗುರು ದತ್ತಾಯ ನಮ:). ರಾತ್ರಿ ಎರಡು ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಒಂದು ಲೋಟ ಹಾಲು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಷ್ಟೆ. ಮಲಗಲು ಹಾಸುಗೆ ಬಳಸಬಾರದು. ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಬೇಕು. ಹತ್ತನೆಯ ದಿನ ಪಾರಾಯಣ ಮಾಡಿ ನೆಂಟರಿಷ್ಟರಿಗೆ ಮತ್ತು ಬಡವರಿಗೆ ಅನ್ನ ಸಂತರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.
ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದತ್ತ ಪಾದುಕೆ ಇರುವ ಗಾಣಗಾಪುರ ಕ್ಷೇತ್ರ ದರ್ಶನವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದು ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಗುಲ್ಬರ್ಗಾ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಗಾಣಗಾಪುರ ಕ್ಷೇತ್ರ ಬಹಳ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದೆಂದು ಹೇಳುವರು. ಗುರುದತ್ತ ಸ್ವರೂಪ ಶ್ರೀ ನರಸಿಂಹ ಸರಸ್ವತಿಗಳ ಪಾದುಕೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುವರು. ಅದಲ್ಲದೇ ಭಕ್ತಾದಿಗಳು ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯವೂ ಶ್ರೀ ರುದ್ರಾಭಿಷೇಕವನ್ನೂ ಮಾಡುವರು. ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಷಯವನ್ನು ಮುಂದೊಂದು ಬಾರಿ ಬರೆಯುವೆ.

ವಿಭಾಗಗಳು
ಲೇಖನಗಳು

ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಉದುರುವುದೇ?!

೨೪ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿ ೧೦ ದಿನಗಳ ಗಣೇಶೋತ್ಸವ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ್ಯೆ ೫-೬ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಿರುವೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಬಂಗಾಳೀ ಮಿತ್ರರು ಒಂದು ದಿನದ ದುರ್ಗಾ ಪೂಜೆಯನ್ನೂ ಮತ್ತು ೩ ದಿನಗಳ ಸರಸ್ವತೀ ಪೂಜೆಯನ್ನೂ (ಜನವರಿ – ಫೆಬ್ರವರಿ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ) ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ನಡೆಸುವರು. ಉತ್ಸವದ ಉಲ್ಲಾಸ ಏನೆಂದರೆ, ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರ್ಪಡಿಸುವ ಸಂಭ್ರಮ, ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅಡುಗೆಯ ಕೈ ಚಳಕವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನೋರಂಜನೆ ಮತ್ತು ರುಚಿಯಾದ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸವಿಯುವ ಕ್ಷಣ. ಆದರೆ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿತ್ರರು ಇದರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಬಾರದೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಕೆಲವು ಮಿತ್ರರು, ಅವರುಗಳಿಗೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹಬ್ಬ ಉತ್ಸವಗಳನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸುವಂತೆ ಕೋರುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಸಹಾಯವನ್ನೂ ನಾವುಗಳೇ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಮಾಡಿಕೊಡುವೆವು ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ ಅವರಿನ್ನು ಮುಂದೆ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬಾರದಿರಲೆಂಬ, ಈ ದಿಸೆಯಿಂದಾಗಿ ಗಣಪತಿ ಉತ್ಸವ ಒಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮಿಕ್ಕಾವುದರಲ್ಲೂ ನಾನು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ (ಇದು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಯಷ್ಟೆ – ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ). ಆದರೂ ಅವರುಗಳ ಮನದಲ್ಲಿ ಅಳುಕು ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಅದೆಂದು ಹೋಗುವುದೋ ಏನೋ? ಅದೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ಸವ ಮತ್ತು ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ದಿನಗಳಂದು ಆ ಮಿತ್ರರುಗಳೂ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವರು.

ಗಣೇಶೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ೧೦ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಸಸ್ವರಯುಕ್ತ ಏಕವಾರ ಶ್ರೀ ರುದ್ರ ಅಭಿಷೇಕ ಮತ್ತು ಉಪನಿಷತ್ ಪಠಣ ಮಾಡುವೆವು. ಈ ಉತ್ಸವದ ರೂವಾರಿ ಎಂದರೆ ೨೦೦೧ರಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಸೇವೆಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತರಾದ ಶ್ರೀ ಜಿಎಸ್ ಅಯ್ಯರ್ – ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸಾಥಿ ನೀಡಲು ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರ ಮಾವ (ಪತ್ನಿಯ ತಂದೆ) ಶ್ರೀ ವೆಂಕಟರಾಮನ್ ಸರ್ ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರದ ಗೋಕುಲಧಾಮ ದೇಗುಲದಿಂದ ಬರುವ ೩-೪ ವೃದ್ಧರುಗಳು. ೨೦೦೩ರಿಂದ ನಾನು ಇವರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿರುವೆ. ಅಯ್ಯರ್ ಸರ್ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ವೇದ ಪಾಠ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಆಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಮಿಕ್ಕವರಿಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಸ್ವರ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಅಯ್ಯರ್ ಅವರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಜೋಡಿ – ಇದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಲ್ಲ, ವಸ್ತುಸ್ಥಿತಿಯಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಅವರುಗಳಲ್ಲಿ ಮಡಿವಂತಿಕೆ ತೋರುವುದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ತಾವುಗಳು ಇತರ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನವರೆಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಗಣೇಶ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಕಾಲೋನಿಯ ಮಧ್ಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವೆವು. ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ಮಕ್ಕಳು ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು ವರ್ಷ ಪೂರ್ತಿ ಆಟ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಈ ಉತ್ಸವದ ದೇವರ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಆಟ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಗದರುವರು, ’ಇವರಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಏನು ನಿದ್ದ್ರೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದಾ?’ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಸ್ವಾಮಿ ದೇವ – ಆ ಮಕ್ಕಳ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ – ಖಾಲಿ ಸ್ಲೇಟಿದ್ದ ಹಾಗಿದೆ – ಯಾವ ಭಾಷೆಯ ಯಾವ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಬರೆದರೂ ಮೂಡುವುದು – ಗದರಿದರೆ, ಕೇಳ್ತಾರಾ – ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ನಿಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಬಹುದೇನೋ – ನಂತರ ನಿಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ರೊಚ್ಚಿಗೇಳೋಲ್ವಾ? ದ್ವೇಷಿಸೋಲ್ವಾ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಿಮ್ಮ ಮಂತ್ರ, ವಟ ವಟ ಪಠಣ ಅವರಿಗೇನು ಅರ್ಥ ಆಗ್ಬೇಕು. ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತಿನಿಂದ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಕೇಳೋದಿಲ್ವೇ?

ಈಗ ನವರಾತ್ರಿಯ ಉತ್ಸವದ ಅಂಗವಾಗಿ (ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿರುವುದು) ಚಂಡೀ ಹೋಮವನ್ನು ನಮ್ಮ ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಬಂದಿತು. ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ವೆಂಕಟ್ರಾಮನ್ ಸರ್ ಅವರು, ’ನೀವೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸೇರಿ, ಅಯ್ಯರ್ ಸರ್ ಅವರು ಟ್ರಿವೆಂಡ್ರಮ್‍ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ, ಬೇರೆ ಇನ್ಯಾರೂ ಬರ್ತಿಲ್ಲ, ಹೋಮಕ್ಕೆ ಶ್ರೋತ್ರಿಯರು ಒಂದಿಬ್ಬರು ಬರ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಬಹಳ ಕಾಸ್ಟ್ಲಿ. ಇದೇ ರೀತಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಬ್ಬ ಉತ್ಸವಗಳನ್ನು ಮಾಡೋಣ. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ, ಈಗೀಗ ಕಾಲೋನಿಯ ವಾಸ ಇರುವವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವಘಢಗಳು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗ್ತಿವೆ (ಮೊನ್ನೆ ತಾನೆ ಪಟ್ನಾಯಕ್ ಅವರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದು ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದಿರಲೇಬೇಕು). ದೇವರನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದಂತಾಗುವುದು’, ಎಂದಿದ್ದರು. ನನಗೋ ರಜೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗೋಣ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಈಗೀಗ ವಿಪರೀತ ಜನಸಂದಣಿಯಾಗಿರುವ ಲೋಕಲ್ ಟ್ರೈನ್‍ನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬರೋದು, ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದು, ಸುಸ್ತು ತರಿಸುತ್ತಿದೆ. (ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವರಾ, ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಮೂರನೆಯ ಕತ್ತೆಯ ವಯಸ್ಸೂ ಕಳೆಯುತ್ತಾ ಬಂತು, ಅಂತೀರಾ!). ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ, ಈ ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದವರು ಕಾಲುಭಾಗವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅಷ್ಟೇ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಬಂಗಾಳಿಗಳೂ, ಮತ್ತು ಇತರರೂ ಇದ್ದು, ಅವರಿಗೆ ಅವರ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಮಾಡಲು ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕಾದ್ದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವಲ್ಲವೇ? ನಮ್ಮಗಳದ್ದೇ ಕಾರುಬಾರಾದ್ದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಮುಖ ಚಿಕ್ಕದಾಗುವುದು, ತಮ್ಮನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಭಾವನೆ ಬರುವುದು, ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯದ ವಿಷಯ. ಈ ರೀತಿಯ ಚಿಂತನೆಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ವೆಂಕಟ್ರಾಮನ್ ಅವರ ಉತ್ಸುಕತೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಣ್ಣೀರೆರೆಚಿ, ’ಬಿಡಿ ಸಾರ್, ೧೦ ದಿನಗಳ ಗಣಪತಿ ಉತ್ಸವ ಆಚರಿಸ್ತೀವಲ್ಲ, ಅದೊಂದೇ ಸಾಕು’, ಎಂದಿದ್ದೆ. ಮುಂದೆ ಅವರನ್ನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳದೆಯೇ ಈ ಚಂಡೀ ಹೋಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಹವನ ಹೋಮ ನಡೆಸುವುದರಿಂದ ಇನ್ಯಾರೂ ಸಾಯೋಲ್ವಾ? ಅವಘಢಗಳು ಆಗೋದೇ ಇಲ್ವಾ?

ನನ್ನನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಬಲ್ಲವರು ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆ: ’ಅದ್ಸರ್ಯಲೇ ಭಾಡ್‍ಕೋವ್, ನೀನ್ಯಾಕೆ ಅವರೊಡನೆ ಮಂತ್ರ ಹೇಳ್ತಾ ಕುಳ್ತಿರ್ತೀಯಾ? ನೀನೇನ್ ದೇವ್ರನ್ ಕಂಡೀಯೇನಲೇ? ನೀನೇನ್ ಅವನೇಜೆಂಟಾ?’ 🙂 – ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಉತ್ತರವೆಂದರೆ, ’ಯಾರಿಗಾದರೂ ಮನಸ್ಸಮಾಧಾನ ಆಗೋ ಹಾಗಿದ್ರೆ ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದು ಉಚಿತ, ಸಸ್ವರವಾಗಿ ಮಂತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೇಳುಗರ ಮನಕ್ಕೆ ಆನಂದ ಉಂಟಾಗುವುದು, ಅದು ಕರ್ಣಾನಂದ ಸಂಗೀತದಂತೆ ತೋರುವುದು’ – ಅಲ್ವಾ? ಅದಕ್ಕವರು, ’ಅಲ್ಲಲೇ ಬದ್ಮಾಷ್, ನಂಗಿಷ್ಟ ಆತತೆ, ನೀ ಸಾಯಿ ಅಂದ್ರೆ ಸಾಯ್ತೀಯೇನಲೇ?’ – ’ಹೆ ಹೆ ಹೆ! ಹಾಗೇನಾದ್ರೂ ಯಾರಾದ್ರೂ ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ಹೇಳ್ತಾರಾ? ನನ್ನ ನಂಬಿದವರು ಸುಮ್ನೆ ಕುಳಿತಿರ್ತಾರಾ? ಹಾಗೇನಾದ್ರೂ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಒಳಿತಾಗುವಂತಿದ್ರೆ ಹಾಗೆಯೂ ಮಾಡುವೆ. 🙂 ಹಾಗೆ ಸಾಯುವಂತಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮದೂ ಸಜೆಷನ್ ಕೇಳುವೆ – ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ’ – ಕ್ಷಮಿಸಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟೆ.

ನಾನು ಕಲಿತದ್ದು ನಾಲ್ಕಕ್ಷರ ವೇದ ಮಂತ್ರ. ಅದನ್ನು ಸಸ್ವರವಾಗಿ ಹೇಳಬಲ್ಲೆನೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿದೆ. ನನ್ನ ವೇದಘೋಷವನ್ನು ಕೇಳಿದವರು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಬೇಕೆನ್ನುವರು. ವೇದಘೋಷ ಮಾಡುವಾಗ, ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ಅನಿರ್ವಚನೀಯ ಅನುಭವ ಆಗುವುದು. ಆ ಕೆಲವು ಸಮಯ ನಾನೀ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯೋಚನೆಗಳೂ ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ಮಂತ್ರಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ತಿಳಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿರುವೆ. ವೇದ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಾಯ ಮಾಟವೂ ಇಲ್ಲ. ಹಿರಿಯರು ಜೀವನದ ಪರಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಅರಿತು, ಅದನ್ನೇ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ತಿಳಿಯಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿರುವರಷ್ಟೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನಗಳು ಅದರರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಗೊಡವೆಗೇ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮಡಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ತುಂಬಿ, ಜನಗಳಲ್ಲಿ ಭಯ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವರು. ಕೆಲವರಂತೂ ಅದರಿಂದ ಹಣ ಮಾಡಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೂ ಇರುವರು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದರೆ, ಬದುಕು ಅಸಹ್ಯವೆನಿಸುವುದು, ಹೊಟ್ಟೆ ತೊಳಸಿದಂತಾಗುವುದು. ಮುಗ್ಧ ಜನಗಳ ಮನದ ಮೇಲೆ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿ, ನಾವು ಮೆರೆಯುವುದು ಥರವಲ್ಲ.

ಮಂತ್ರ, ಮಾಯ, ಪೂಜೆ, ಹವನ, ಹೋಮ, ಇತ್ಯಾದಿ ನಡೆಸಿ ಮಳೆಯನ್ನು ಬರಿಸೋಕ್ಕಾಗತ್ತಾ? ಸಾವೇ ಇಲ್ಲದಿರುವಂತೆ ಮಾಡಲಾದೀತೇ? ಸಾವಿಲ್ಲದ ಮನೆಯಿಂದ ಸಾಸುವೆ ತರಲಾದೀತೇ? ಎಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ಕಲ್ಪನೆಗಳು. ನಮಗೆ ಮನಸ್ಸಂತೋಷ ಆಗುವಂತಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮಗನ್ನಿಸಿದಂತೆ ಪೂಜೆ ಪುನಸ್ಕಾರ ನಡೆಸಿ, ಇಹಲೋಕದ ಋಣ ತೀರಿದ ನಂತರ, ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದೇ ಕಾಣದಂತಹ ಸ್ಥಾನಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಿಡೋದು – ಅದನ್ಯಾರೂ ತಡೆಯಲಾಗೋಲ್ಲ. ಏನಂತೀರಿ?

ವಿಭಾಗಗಳು
ಲೇಖನಗಳು

ಹೇಡಿ?!

ಈತನನ್ನು ಹೇಡಿ ಎನಲೇ?

ನಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬ (ನಮ್ಮದೇ ಬ್ಲಾಕಿನಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದರೂ, ಆತನ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಚಿರಪರಿಚಿತರಾದವರಾಗಿದ್ದರೂ, ನನಗೆ ಅವನು ಅಷ್ಟೇನೂ ಹತ್ತಿರದವನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ), ಎಸ್ ಕೆ ಪಟ್ನಾಯಕ್. ಆದರೆ ಅವನ ಕುಟುಂಬ, ನನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಪರಿಚಿತರು. ಅವರ ಮನೆಯ ಆಗು ಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಾಗ್ಯೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವನ ಮಗ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸೀಟನ್ನು ಉತ್ತಮ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಪಡೆದದ್ದು, ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂನಲ್ಲಿ ಇನ್ಫೋಸಿಸ್‍ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ದೊರಕಿದ್ದು, ಇತ್ಯಾದಿ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ.

ಸುಶಾಂತ ಪಟ್ನಾಯಕ್ ಮತ್ತು ರೀಟಾ ಅವರುಗಳಿಗೆ ಆದಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಂಶುಮಾನ್ ಎಂಬಿಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು. ನಾವುಗಳು ಮುಂಬಯಿಗೆ ಬರುವಾಗಾಗಲೇ ಅವನು ಮುಂಬಯಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದನು. ಅವನಿಗಾಗಲೇ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಮಗನಿದ್ದನು (ಆದಿತ್ಯ). ಆ ಮಗ ನರ್ಸರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕುಟುಂಬಗಳು ಒಂದೇ ವಸಾಹತು ಸಂಕೀರ್ಣದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ೧೯೯೭ರಲ್ಲಿ ನಾವು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋದಾಗಲೂ ಅವರಿನ್ನೂ ಮುಂಬಯಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರು. ಪಟ್ನಾಯಕನಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಮಕ್ಕಳ ಓದಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಆಗಬಾರದೆಂದು, ಗುವಾಹತಿಗೆ ವರ್ಗ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದನು. ಹಾಗೆ ಗುವಾಹತಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋಗುವವರಿಗೆ, ಹಿಂದಿನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಸಾಹತು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶವನ್ನೀಯುವರು. ಮತ್ತೆ ನಾವು ಮುಂಬಯಿಗೆ ಬಂದೆವು. ಮತ್ತೆ ಅವರ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಯಿತು.

ಹೀಗೊಮ್ಮೆ ಗುವಾಹತಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಪಟ್ನಾಯಕನಿಗೆ ಕಾಲಿಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿತ್ತಂತೆ. ಸಕ್ಕರೆ ಖಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ಗುಣವಾಗಲು ತಡವಾಗುವುದೆಂದು ಗಾಯಕ್ಕೆ ಹೊಲಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದರಂತೆ. ಹಾಗೆ ಹಾಕಿದ ಹೊಲಿಗೆಯ ಗಾಯ ಮಾಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಡೆಪ್ಯೂಟಿ ಜನರಲ್ ಮ್ಯಾನೇಜರಾಗಿ ಬಡ್ತಿ ಹೊಂಡಿದವನು, ಮುಂಬಯಿಗ ಬಂದಿದ್ದನು. ಮರಳಿ ಮುಂಬಯಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೂ ಗಾಯ ವಿಪರೀತಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಕೊಂಡು, ಗ್ಯಾಂಗ್ರೀನ್ ಆಗಿತ್ತು. ಒಂದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹೋಗುವುದೇ ದುಸ್ತರವಾಗಿತ್ತು. ರಜೆಯೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಸಂಬಳ ಬರುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ವಿಷಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವರುಗಳು ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ತಾವೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದೇ ವೇಳೆಗೆ, ಮೊದಲನೆಯ ಮಗನಿಗೆ ಇನ್ಫೋಸಿಸ್‍ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ದೊರಕಿತು. ಅವನಿನ್ನೂ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಎರಡನೆಯ ಹುಡುಗ ೯ನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವನು. ಮುಖ್ಯ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಓಡಾಡಲು ಕಷ್ಟವಾಗುವುದೆಂದು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ (೧೪-೧೫ ಕಿ.ಮೀ.ದೂರ) ಬಾಂದ್ರಾದ ಕಛೇರಿಗೆ ವರ್ಗ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅವನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸ್ಥಳ ೮ನೆಯ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ನಿನ್ನೆ ಬುಧವಾರದಂದು ಕಛೇರಿಗೆ ಹೋದವನಿಗೆ ಕಾಲಿನ ನೋವು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅದೇನು ಹೊಳೆಯಿತೋ ಏನೋ, ಮೂತ್ರಾಲಯದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹಾರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದವನಿಗೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಾಣ ಹೋಗಿತ್ತು. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಂತೆ ತೋರಿದ್ದರಿಂದ ಪೋಲೀಸರು ಬಂದು ಕೇಸನ್ನು ದರ್ಜಿಸಿ, ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಂ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಇತರರು ಮೃತ ಶರೀರವನ್ನು ಕಾಲೋನಿಗೆ ತಂದಿದ್ದರು. ಅವರ ಹತ್ತಿರದ ನೆಂಟರಿಷ್ಟರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಮೃತ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾಯಿತು.

ಛೇ! ಪಡಬಾರದ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟು, ಜೀವನದ ಏರಿನ ತುದಿಯನ್ನೇರಿ, ಇಳಿಜಾರಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತವನು, ಹಾಯಾಗಿ ಇಳಿದು ಹೋಗೋದು ಬಿಟ್ಟು, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತನ್ನ ನಂಬಿದವರನು ಮರೆತು ಕಾಣೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿಬಿಡೋದಾ? ಅಲ್ಲ ಅದ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದನಿವನು? ನಂಬಿದವರು ಕಂಗಾಲಾಗುವರೆಂಬ ಚಿಂತೆ ಕೂಡ ಬರ್ಲಿಲ್ವೇ?

ಅಲ್ಲ – ಇವರುಗಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅದೇನು ಯೋಚನೆ ಇರತ್ತೇ ಅಂತ. ಇದೇ ತರಹ ೧೯೯೦ರಲ್ಲಿ ಗುರುಸಿದ್ದಪ್ಪ ಕೊಡಿಯಾಲಮಠ ಕೂಡಾ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆದರೆ, ಅವನು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಯಾವ ತೊಂದರೆಯನ್ನು ತೋಡಿಕೊಳ್ತಿದ್ನೋ ಅದು ತೊಂದರೆಯೇ ಅಲ್ಲವೆಂದು ಈಗ ತಿಳಿಯುತ್ತಿದೆ. ಹುಂ! ವಿಧಿ ಬರಹ ಹೀಗೆ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಗ್ಗವೂ ಕೂಡಾ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಾವಿನಂತೆ ತೋರಬಹುದೇನೋ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಹೊಳೆಯುವ ಚಿಂತನೆ ನನಗದೇಕೋ ಹೊಳೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇವಳೆಂತಹ ಜೀನಿಯಸ್ ಅಂತ ಆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ, ನಂತರ ನಾನೆಂತಹ ಪೆದ್ದ – ಅವಳು ನಾರ್ಮಲ್ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವುದು.

ಕೊಡಿಯಾಲಮಠನ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬರೆಯುವೆ.